opprobriosus
opprō̆brĭōsus (obp-), a, um, adj [opprobrium],
- opprobrious (post-class.), Cod. Just. 1, 3, 41; Ambros. Cain et Abel, 1, 4, 14.
opprobriōsus, a, um (opprobrium), schimpflich, Cod. Iust. 1, 3, 4. Ambros. de Cain et Abel 1, 4, 14.
maxima suarum copiarum parte occisa, ~am fugam cepere
dedecus ‥ foret et ~um
verba ‥ nimis ~a inter eos orta sunt
propter suam responsionem opprobrosam
quod idem Johannes verba obprobriosa publice in aperto dixit et intulit Willelmo Bowes, aldermanno
judicium Thome Maynell pro verbis ~is dictis Willelmo Sevenok(
opprŏbrĭōsus, a, um (opprobrium), déshonorant, infamant : Ambr. Cain 1, 4, 14.
Absurdum clericis est, immo etiam Opprobriosum, in Lege 40. § 1. Cod. de Episc. et Cler. (1, 3.)