oppositus
oppositus, standing against, opposed, opposite
oppositus2, a placing against, opposing, opposition
oppŏsĭtus, a, um, Part. and P. a., from oppono.
oppŏsĭtus, ūs, m. (in sing. used only in abl.) [oppono].
- A placing or setting against, an opposing; with obj.-gen.: laterum nostrorum oppositus et corporum pollicemur, Cic. Marc. 10, 32; Sil. 10, 212. —With subj.-gen.: lunae, Cic. Rep. 1, 16, 25. —
- II A placing or laying before, an interposition, intervention: oppositu globi noctem afferente, Plin. 2, 71, 73, § 181: aedium, Gell. 4, 5, 3.—
- III A citing or bringing forward against one: oppositu horum vocabulorum commotus, Gell. 14, 5, 4.
1. oppositus, a, um, PAdi. (v. oppono), I) von der geographischen Lage = gegenüberliegend, vorliegend vor usw., opp. mons, Caes.: Buthrotum oppositum Corcyrae, Caes.: oppidum oppositum Thessaliae, Caes.: oppositum petens contra Zanclëia saxa Rhegion, Ov. – II) entgegengesetzt, widersprechend, subst., opposita, ōrum, n., Sätze, die miteinander im Widerspruch stehen, ἀντικείμενα, Gell. 16, 8, 13 sq.
2. oppositus, im Sing. nur Abl. ū, m. (oppono), 1) das Entgegenstellen, Entgegensetzen, 1) aktiv: oppositu membrorum, Sil. 10, 211: foliorum oppositu (Vorlegen) pudenda velatus, Auson. perioch. Odyss. 6: Plur. laterum nostrorum oppositus pollicemur, Cic. Marc. 32. – 2) passiv = das Entgegengestellt-, -gelegtsein, das Entgegenstehen, Vorstehen, Vorliegen, solem lunae oppositu solere deficere, Cic. de rep. 1, 25: u. so Plin. 2, 181. Gell. 4, 5, 3. – II) übtr., die Gegenanführung, vocabulorum, Gell. 14, 5, 4.
excubias, custodias, laterum et corporum ~us pro vita ac regis salute pollicentur
1 oppŏsĭtus, (12) a, um, p.-adj. de oppono, placé devant, opposé [avec dat.] : Cic. Off. 2, 14 ; Div. 2, 17 || subst. pl. n. , propositions, [ou] termes contradictoires : Gell. 16, 8, 13.
2 oppŏsĭtŭs, (15) ūs, m. , action de mettre devant, dʼopposer : laterum nostrorum oppositus et corporum pollicemur Cic. Marc. 32, nous tʼoffrons le rempart de nos poitrines, de nos corps || fait dʼêtre opposé : Cic. Rep. 1, 25 ; Gell. 4, 5, 3 || [fig.] fait dʼopposer, dʼobjecter : Gell. 14, 5, 4.
- 1. het tegenoverstellen [corporum];
- 2. het ervoor, in de weg gaan staan [lunae].
oppositus , a, um. part. p. v. oppono.
對面者。相忌。置于前者。Opposita. plur. 相反之事。
Suggest a Translation
See an image
對面者。相忌。置于前者。Opposita. plur. 相反之事。
Suggest a Translation
See an image
oppositus (1) adj.
- P. of oppono, standing against, opposed, opposite: Mons Cebenna, Cs.: luna soli: contra Zancleïa saxa Rhegion, O.— Fig.: propugnaculum istis ipsis nationibus.
(oppositus (2) ūs),m
- oppono, a placing against, opposing, opposition(only ablsing. and accplur.): laterum nostrorum oppositūs pollicemur: solem lunae oppositu deficere.