About
Menu

oppugnare

oppugnare (obp-) [CL] 1 (mil.) to attack (fortified position or sim.); b (absol. or intr.) to fight (back or against). factum est ut ‥ cum eo ad ~andam Romam profectus, eam partem muri ‥ primus perrumperet W. Malm. GR IV 373; Cartagine victoribus a Romanis viriliter ~ata E. Thrip. SS III 24.  b quanto plus ~abant due acies, tanto ardentius effulgebant in ethere ignee species (V. Iltuti 26) VSB 232; Romanos etiam bello sua regna petentes / obpugnans vicit V. Merl. 1104; impugnant qui debuerant ~are; calumnias instruunt quorum erat potius calumniatoribus obviare Chr. Rams. 46; hostium ~antium virtute V. II Off. 7; sed opponentibus [v. l. oppugnantibus] equitibus nostris cito terga verterunt oppidum repetentes G. Hen. V 11 p. 76. 2 (transf. or fig.) to attack in speech or action: a (w. acc.); b (w. dat.). a quia in fine saeculi Judaea fidem quam nunc perfida ~at receptura est Bede Cant. 1119; peccatum ‥ fratris ad mortem est cum post agnitionem Dei ‥ quisque ~at fraternitatem et adversus ipsam gratiam ‥ agitatur Id. Ep. Cath. 117; non orat pro Alexandro quia jam frater erat et ad mortem, id est invidentia fraternitatem ~ando peccaverat Ib. 118; contra conscientiam suam majestatem divinitatis obpugnare non trepidat T. Chobham Praed. 177; item, illud interdictum ~at possessorem, hoc tuetur Vac. Lib. paup. 252.  b 680 si quis ‥ obstinata contumacia his salubribus statutis obpugnando contraire temptaverit ‥ Conc. HS III 152 (= CS 53); isti manifeste obpugnant fidei Christiane et ideo potius expellendi sunt ab ecclesia quam in ea retinendi T. Chobham Praed. 75.

Saved

Recent