orditus
ordītus, a, um, Part., from ordior.
ōrdītus, a, um, v. ordior
➳.
Orsus, passiva notione. Gesta Hugonis Cenoman. Episc. apud Mabillon. tom. 3. Analect. pag. 352 :
Filis, quos longo tractu Orditos Amica uxor præpositi ad telum paraverat, etc.
Dominica de lignis Orditis. Vide supra Bohordicum.