patheticus
păthētĭcus, a, um, adj., = παθητικός,
- full of pathos, affecting, pathetic (postclass.): oratio, Macr. S. 4, 2, 5; 6.—Hence, adv.: păthētĭcē, pathetically: tractare aliquid, Macr. S. 4, 6.
pathēticus, a, um (παθητικός), pathetisch, affektvoll, oratio, Macr. sat. 4, 2. § 1 sqq. u. ö.
~a ‥ septenae divisionis disciplina, hoc est acefalos, lagaros, procilios ‥ qualiter varietur
păthētĭcus, a, um (παθητικός), pathétique : Macr. Sat. 4, 2, 1.