patibilis
patibilis, tolerable, endurable
pătĭbĭlis, e, adj. [patior].
- Pass., supportable, endurable (syn.: tolerabilis, ferendus): patibiles et dolores et labores putandi (sunt), Cic. Tusc. 4, 23, 51.—
- II Act.
- A Sensitive, passible: patibilem naturam habere, Cic. N. D. 3, 12, 29.—
- B Suffering, passive: alterum elementum activum, alterum patibile, Lact. 2, 9 med.
patibilis, e (patior), I) passiv, erträglich, leidlich, dolor, Cic. Tusc. 4, 51. – II) aktiv: A) fähig, etw. zu erleiden, m. Genet., infinitae sectionis pat. silva, Chalcid. Tim. 315. – B) = παθητικός, empfindsam, der Empfindung fähig, mit Empfindung begabt (Ggstz. impetibilis), natura, Cic.: anima, Lact. – subst., impetibile (impat.) de patibili numquam potest oriri, Lact. – C) leidend, passiv (Ggstz. activus), Lact. 2, 9, 21.
quando enim anima Christi ‥ omnem ~em corporis qualitatem exuisset
pătĭbĭlis, e (patior), ¶ 1 supportable, tolérable : Cic. Tusc. 4, 51 ¶ 2 [t. de phil.] sensible, doué de sensibilité : Cic. Nat. 3, 29 || subst. n. , lʼinsensible : Lact. Inst. 2, 9, 21.
- 1. draaglijk [dolor];
- 2. gevoelig [natura].
patibilis e, adj.
- patior, tolerable, endurable: dolores.—Capable of feeling, sensitive: natura.