peniculamentum
pēnĭcŭlāmentum, i, n. [peniculus].
- A tail, train, Arn. 5, 163 (11).—
- II Transf., a train of a garment (ante-class.): pendent peniculamenta unum ad quemque pedum, Enn. Ann. ap. Non. 149, 32 (Ann. v. 363 Vahl.); Lucil. and Caecil. ap. Non. 149, 33, and 150, 3.
pēniculāmentum, ī, n. (peniculus), der Schwanz, Schweif, I) eig., Arnob. 5, 11. – II) übtr., v. der Schleppe eines Kleides, Enn. ann. 362. Caecil. com. 132. Lucil. 565.
hic penulus,a cloute , vel hoc penuculum, idem, hoc penuculamentum, idem
pēnĭcŭlāmentum, ī, n. , queue : Arn. 5, 11 || pointe [de vêtement], queue : Enn. Ann. 362 ; Cæcil. 132.
Demum dictum sanctum corpus caligis et filaticcio, ut dicunt, albo et sandalibus ex ermisino rubeo ac calceamentis ex raso rubeo confectis, cum Peniculamentis aureis et sericeis ornatis more Archiepiscoporum calceatus extitit.Arnobio
Peniculamentumest cauda. Gloss. Lat. Gr. :
pēnĭcŭlāmentum, i, n.: coda Arn.