penetrabilis
penetrabilis, penetrable, vulnerable
penetrābilis, e: adj. (penetrō), that can be pierced; in an active sense, piercing, 10.481.
pĕnĕtrābĭlis, e, adj. [penetro].
- Pass., that can be pierced or penetrated, penetrable (poet. and in post-Aug. prose): corpus nullo penetrabile telo, Ov. M. 12, 166: cum sit nulli penetrabilis, Sen. Const. Sap. 3: pectus ferro, Stat. Th. 2, 653: terra, Just. 4, 1, 2: caput haud penetrabile Nili, inaccessible, Stat. S. 3, 5, 21.—
- II Act., piercing, penetrating (poet. and in post-class. prose): Boreae penetrabile frigus, Verg. G. 1, 93: telum, id. A. 10, 481: harundo, Sil. 7, 649: fulmen, Ov. M. 13, 857: vinum penetrabilius in venas, Macr. 7, 12: querimonia, Gell. 10, 3, 4.—Comp.: sermo Dei est penetrabilior omni gladio ancipiti, Vulg. Heb. 4, 12.—
- III = penetralis (late Lat.): ad regni penetrabilia, Laurent. Hom. 1.
penetrābilis, e (penetro), I) durchdringbar, corpus nullo pen. telo, Ov.: sapiens nulli (telo) est pen., Sen.: profunda altitudo nullis inquirentium spatiis pen., keinem Maße der U. erreichbar, Tac.: terra cavernis quibusdam fistulisque ita pen., ut etc., Iustin. – II) aktiv = durchdringend, durchbohrend, telum, Verg.: fulmen, Ov.: frigus, Verg.: tepor, Sen. de ben. 4, 23, 1: misericordia, ergreifende, Gell. 10, 3, 4: Compar., quia (vinum) tanto penetrabilius efficitur, quanto etc., Macr. sat. 7, 12, 7: sermo dei est penetrabilior omni gladio ancipiti, Vulg. Hebr. 4, 14. Paul. Nol. in Augustin. epist. 121, 18.
opusculi nostri molimen, ita ut ne certatim irruituris invidorum imbribus extet ~e, fidissime contegatur
quanto ‥ ad euri partes magis acceditur, tanto celi faciem quo purior et subtilior, tanto ~ior et inclementior aer illustrat
lynces ~es [v.~l. ~es visu ]
sit ~is in omni sciencia, et precipue in arte arithmetica que est ars verissima
o malitia ‥ quam ~is tu, que ipsam Dei imaginem hominem non jam penetrando sed magis perforando ‥ vulneras
discussis ~ibus cordis nostri ‥ solliciti ne umquam percuti mereamur agamus
de ‥ j secure, iij ~ibus, j hercia ferr’ in manerio de Wolveton’
pĕnĕtrābĭlis, (13) e (penetro) ¶ 1 qui peut être pénétré, percé : Ov. M. 12, 166 ; Sen. Const. 3, 5 || où lʼon peut pénétrer, accessible : Stat. S. 3, 5, 21 ¶ 2 qui pénètre, qui entre : Virg. G. 1, 93 ; En. 10, 481 || penetrabilior Macr. Sat. 7, 12, 7.
- 1. doordringbaar [corpus; pectus ferro];
- 2. in staat om te doorbóren; doordringend, snijdend [fulmen; telum; frigus].
penetrābilis e, adj.
- penetro, penetrable, vulnerable: corpus nullo telo, O.—Piercing, penetrating: Boreae frigus, V.: fulmen, O.