perperus
perpĕrus, a, um, adj., = πέρπερος (prop. heedless, inconsiderate; hence, in gen.),
- not properly constituted, faulty, defective, wrong (as adj. only ante- and post-class.): populares, Att. ap. Non. 150, 12: nihil perperum, Vop. Tac. 6 (dub.; al. praeproperum).—Hence, adv.
- A perpĕram (adv. acc. fem. like clam, coram, palam; and in the plur. alias, alteras), wrongly, incorrectly, untruly, falsely (class.): loqui, Plaut. Am. 1, 1, 92 (244): suadere aliquid, id. Capt. 2, 2, 78 (328): insanire, id. Men. 5, 5, 59 (957): dicere aliquid, Ter. Phorm. 745 (Serv. ad loc.): si aspires perperam, Nigid. ap. Gell. 13, 6, 3: seu recte, seu perperam fecerunt, Cic. Quint. 8, 31: recte an perperam judicare, id. Caecin. 24, 69: interpretari, Liv. 1, 23; Sen. Ep. 9, 13; Suet. Aug. 92: pronunciare, Plin. Ep. 3, 5, 12.—
- 2 In a milder signif., erroneously, by mistake: ita dico, ne ad alias aedis perperam deveneris, Plaut. Most. 4, 2, 52 (936); Varr. R. R. 1, 69, 2: perperam praeco non consulem, sed imperatorem pronunciavit, Suet. Dom. 10; Auct. B. Hisp. 12.—
- B perpĕrē, wrongly, falsely: opiniones perpere praesumptae, Claud. Mam. Stat. Anim. 1, 1.
perperus, a, um (πέρπερος), nicht gehörig beschaffen, fehlerhaft, unrecht, Acc. bei Non. 150, 12 (Vopisc. Tac. 6, 2 Peter praeproperum).
~a, erratica
~a, sine causa
~a, malum
~a, causa vel pravitas
absit ‥ ut cito ~am sentiam de amico
abcedat veritas que mordet perperam, / que lingue virgulam vertit in viperam
an forte clamas ~is evidentiam, sed nondum audiris ad plenam notitiam?
nec pacem cum eo facere poterat donec daret ei duodecim millia ~orum
[Soldanus de Yconio ] singulis diebus pro tributo mittit ei [regi Tartarorum ] mille ~os aureos
summa tocius monete ~orum cciiijxx ix perper’, xxij tar’
in ea [Alexandria ] ‥ doubla de auro xxviij [Venetos grossos valet ] et ~a, que non est purum aurum, xij s.
perpĕrus, a, um de travers : Acc. d. Non. 150, 12.