perpetim
perpĕtim, adv., v. perpes fin.
perpetim, Adv. (perpes), ununterbrochen, fortwährend, beständig, Isid. orig. 13, 13, 11. Gregor. Tur. de curs. stell. § 63 (wo Haase ohne Noth perpetem lesen will).
ut ‥ Neoti pignus hic ~im conservaturum alias minime transferretur
quamlibet ~im ejus sit plangenda mors
sic et adhuc et ~im dici potest quod ‥
quod ‥ ecclesie luminaria ~im conservanda augeret
suprascriptis ‥ ~im intellecto [sic ] quidem ad indefessam strenuitatem ‥ constringuntur
terram ‥ / ‥ / perhenniter perfruendam / perpendant nunc perpetimque
quinque cassaturas ~im concedo
sint ~im ‥ liberi(
liceat ipsi ‥ ~ius possidere
liceat ‥ ~im possidere
Sanctus Spiritus ‥ cras se vestris mentibus vobiscum ~im habitaturus infundat
illum quem perpetim turbe seraphice / collaudant
perpĕtim, adv., sans discontinuer : Pl. Truc. 278 [mss] ; Isid. Orig. 13, 13, 11.