praecessio
praecessio, ōnis, f. (praecedo), das Vorangehen, der Vorgang, auch in der Zeit, Chalcid. Tim. 86 u.a. Augustin. serm. 265, 2: temporis, Boëth. in categ. Aristot. 4. p. 284 Migne.
per primas duas quartas apparebit ejus [sc. stelle ] incessus ad orientem, ad contrarium sc. primi motus, et vocatur hec incurtacio accessus. et dum movebitur per alias duas quartas, quia polus ipsius ascendit de equinocciali, apparet quod stella multiplicet suum motum ad occidentem, et addat super motum generalem, et vocatur hec ~o recessus
o gloriosa et praecelsa regis [sc. Eadmundi ] translatio! quam regaliter antecedit praesulis et athletae ~o!
Mamercus Viennensis episcopus, in frequenti motu terrarum ‥ supplicationes sive rogationes primus instituit, quas nostri Graiam secuti vocem litanias, et vulgo ~ones, vocant, quod binos precedendo bini longo ordine sequantur, a loco ad locum progrediendo, ac magna voce orando
sed non est simile, quia hec dictio ‘predestinatus’ ratione hujus dictionis ‘pre’ notat quandam ~onem
si autem hec vocalis E pronuncietur acute, per se stare debet sine hujus vocalis I ~one, verbi gracia,bevez, chevez, tenez , et sic de consimilibus
tu Aristoteles per totum illum processum supponis quod cujuslibet rei facte non esse precedit necessario suum esse, et hoc loquendo de ~one temporali
præcessĭō, ōnis, f. , action de précéder : Aug. Serm. 239, 1.