praeceptive
praeceptīvē, adv., v. praeceptivus fin.
praeceptīvē, Adv. (praeceptivus), vorschriftlich, Tert. adv. Marc. 5, 10. (Hilar.) in epist. ad Philem. 11 (Pitra Spicil. Solesm. 1. p. 151).
præceptīvē (præceptivus), impérative- ment : Tert. Marc. 5, 10.
Omnes una voce tumultuosa et horribili clamaverunt et vociferaverunt, dispositive aliqui, Romanum vel Ytalicum volumus vel habebimus : aliqui Preceptive, Romanum vel Ytalicum habeamus, alioquin, etc.