praecinctorium
praecinctōrĭum, ĭi, n. [praecingo],
- a girdle, apron (eccl. Lat.): fecerunt praecinctoria de foliis fici, Aug. Genes. cont. Manich. 2, 2.
praecīnctōrium, iī, n. (praecingo), der Gurt, die Schürze, Augustin. adv. Iulian. 2, 6 u. adv. Manich. 2, 2.
præcīnctōrĭum, ĭī, n. , ceinture : Aug. Imp. Jul. 2, 6 ; Manich. 2, 2.
ad Præcinctorium, cum illud scilicet induit Episcopus, sacra facturus :
Præcinge me, Domine, virtute, et pone immaculatam viam meam.Ubi Cardinalis Bona
Præcinctoriumesse ait, quod Honorius lib. 1. cap. 206.
Subcingulumsive
Subcinctoriumvocat, solumque Romanum Pontificem eo uti, cum solemniter celebrat, esseque instar parvi cujusdam manipuli, e sinistro latere pendens ; illudque videri, quod Græci
Præcinctoriumquam linteum quo Pontifex præcingebatur. Ita accipienda hæc vox in Pontificali Eccl. Bisunt. apud Marten. de ant. Eccl. Discipl. pag. 311. ubi de ablutione pedum in Cœna Domini ab Archiepiscopo peragenda :
Interim dum legitur Evangelium præparentur luteus et manutergia, et Præcinctoria, et cetera vasa quæ necessaria sunt ad abluendos pedes.