Logeion | presbyter

presbyter, ĕri, m., = πρεσβύτερος.

In gen., an elder (eccl. Lat.), Tert. Cor. Mil. 15.—
II In partic., an elder or presbyter in the Christian Church: quid facit, exceptā ordinatione, episcopus, quod presbyter non faciat? Hier. ad Evagr. Ep. 146; Tert. Baptism. 17; Hadr. ap. Vop. Sat. 8, 3; Vulg. Jacob. 5, 14.

presbyter, erī, m. (πρεσβύτερος), I) ein Ältester, Tert. de cor. mil. 11. – II) ein Priester in der christlichen Kirche, zwischen dem Bischof u. den Diakonen, der Presbyter, Hadr. bei Vopisc. Sat. 8, 3 u. Eccl.: ritus Christiani presbyter, Amm. 29, 3, 4; 31, 12, 8.

presbyter [LL < πρεσβύτερος] 1 one advanced in years, elder. c795 ~iter senior Latine interpretatur Alcuin Ep. 37; dicit / Grecia presbiteros, lingua Latina senes A. Meaux Susanna 90 p. 43; pueri et lascivi ad philosophandum sunt inabiles, neque similiter senibus ~yteris judicare possunt juxta Aristotelem Ps.-Gros. Summa 302; juvenibus consulens ut a viciis declinarent ‥ provectaeque aetatis viros et ~iteros, ut ‥ bravium ‥ aeterne vite ‥ attingerent, ammonuit Blakman Hen. VI 5. 2 (in non-Christian contexts) elder, priest: a (Jewish). b (Pagan). a at vereor Susanne Helciae filiae in me sententia iniquo judicio ~yterorum [cf. Dan. xiii 5: a senibus judicibus] dicentis ne impleatur Ps.-Bede Collect. 317; Susannam cum fabricatores falsitatum potius quam ~iteri populorum ‥ fallaciter insimulare machinarentur Aldh. VirgP 44 p. 298; 1199 Jacobo ‥ ~itero Judeorum (v. presbyteratus 2); 1207 sciatis nos concessisse ‥ Josceo, Judeo de London’ ~itero Judeorum, presbiteratum omnium Judeorum totius Anglie Foed. RC I 95a; qui propterea loco minorum sacerdotum sunt habiti, quales hodie apud nos sunt qui ~yteri vocantur P. Verg. De rerum inventoribus IV 5. b presbyteros aramque Baal destruxit Helyas Garl. Tri. Eccl. 7; nam si contingat aliquem de amicis infirmari, si pater fuerit, filius pergit statim ad ~iterum legis terre illius et rogat eum consulere ydolum an debeat pater convalescere de infirmitate sua Itin. Mand. 144. 3 (in Christian church) elder, presbyter, (passing into) priest; b (w. ref. to Christ). c (missae, transl. AS mæssepreost); d (w. parochialis, parochianus or plebeianus); e (dist. as secular or regular); f (dist. as curatus or non curatus); g (w. abbas); h (w. monachus or otherwise in mon. context). i (~yter cardinalis cardinal priest (cf. cardinalis 3a, and OED s. v. cardinal). non ‥ omnes episcopi vel ~yteri ‥ mali sunt Gildas EB 69; si ~iter aut diaconus pro ebrietate [vomitum facit], xl dies peniteat Theod. Pen. I 1. 3; per Timotheum ~iterum [gl.: ~iteri sacerdotes ideo vocantur quia sacrum dant sicut et episcopi] Aldh. VirgP 32 p. 274; Cedd ‥ accepto gradu episcopatus ‥ ~yteros et diaconos ordinavit Bede HE III 22 p. 173; Christum quotidie devotio presbyterorum / mactat in altari P. Blois Euch. 1154A; s1402 Lollardi docuerunt ‥ quod ‥ status conjugii optimus est, et ordinatus a Deo. quapropter virgines et ~yteri ‥ si salvari desiderant, debent conjugari, vel esse in voluntate et proposito conjugandi Wals. YN 397; 1526 testibus ‥ Johanne Ettell ~itro Reg. Brechin II 180. b ~yter [v. l. ~iter] fuit [Christus] quando panem benedixit Theod. Laterc. 19; ~iter fuit [Christus] quando accepit panem in suis sacris manibus, similiter et calicem Egb. Pont. 11. c misse ~iteri [AS: mæssepreostes] et secularis thaini jusjurandum ‥ computatur eque carum (Quad.) GAS 465 (= Leg. Hen. 64. 3, Ib. 584). d ut ~yteri parochiales ‥ de forma baptizandi ‥ plebem instruant Gir. GE I 12 p. 43; ut ‥ a ~yteris parochianis absolutionis beneficium ‥ impetrarent Wend. II 94; 1268 penitentes a plebeianis ~iteris archidiacono, et ab archidiacono reddantur episcopo (Pont. Bangor) Miss. Ebor. II 337; 1326 ~itero parochiali ac omnibus et singulis parochianis ecclesie de K. ‥ salutem Reg. Heref. 366; 1495 ad cameram ~iteri parochialis capelle S. Margarete Virginis Ac. Durh. 250; 1518 parochiani utuntur diversis frivulis tempore divinorum in maximum nocumentum ~iteri parochialis ibidem omnia servicia celebrantis et cantantis Vis. Linc. I 16. e vulgaris ‥ ~iter, sc. qui regularem vitam non ducit (Cons. Cnuti 5. 2) GAS 287; hujus ‥ ecclesie ‥ quidam secularis ~yter nomine æillavus curam egit Ric. Hex. Hist. Hex. II 5; indulsit tam ecclesiis conventualibus quam ~yteris secularibus, ut ‥ Wend. II 83; 1419 de ~yteris secularibus et religiosis ‥ in adulterio deprehensis MGL I 592. f 1413 pape capellanus et ‥ auditor specialiter deputatus universis et singulis ‥ ~iteris curatis et non curatis, plebanis, viceplebanis ‥ salutem Cart. Glam. 1470; 1545 universis ‥ aliis et singulis ~yteris curatis et non curatis infra nostram diocesem ‥ salutem Conc. Scot. I cclvii. g c690 (8c) ego Guda ~iter et abbas ‥ ego Hooc ~iter et abbas CS 81; habere ‥ solet ipsa insula rectorem semper abbatem ~yterum Bede HE III 4 p. 134; 732 tu o abba ~yter Dun CS 148; 786 Uuigbodum abbatem atque ~iterum Alcuin Ep. 3 p. 20; 824 illi testes qui illic presentes fuere, sc. þernoð ~iter et abbas, et Feologeld ~iter et abbas, atque æðelhun ~iter propositusque ‥ . ego Cuðulf ~iter abbas ‥ Eanmund abbas ‥ Uuernoð ~iter abbas (Clovesho) CS 378. h qui non episcopus sed ~yter extitit et monachus Bede HE III 4 p. 134; Cuthbertus ‥ / qui ‥ / ‥ manens monachus ‥ / doctor apostolicus fuit hinc et presbyter almus Alcuin SS Ebor 650; 957 (11c) Koenuuald presul Hþicciorum confert ‥ Behstano ejusdem monasterii ~itero CS 993; Hieronimus erat monacus et ~yter Ælf. Ep. 2. 105; ~yter et monachus Beda W. Newb. HA I pref.p. 11; regula ‥ prelatum appellat patrem monasterii ‥ . alio modo vocat ipsum ~iterum, addens ‘qui omnium vestrum curam gerit’ Obs. Barnwell 36. i 1142 ego Guido, ~iter cardinalis tituli S. Chrisogoni, subscripsi Reg. Malm. I 348; fecit [rex Willielmus] ‥ synodum congregari presentibus apostolice sedis legatis, H. S. episcopo, et ~yteris cardinalibus J. et P. Ailr. Ed. Conf. 779B; prime ‥ patriarchie vj assignati sunt episcopi ‥; singulis ‥ aliis assignati vij ~yteri cardinales, qui sunt in summa xxviij Gir. Spec. IV 2; Sinibaldus, ~iter cardinalis tunc S. Laurentii in Lucina, in summum pontificem eligitur Chr. Peterb. 14; c1384 alteram partem hujus indenture misimus ‥ domino Nicolao ‥ universalis ecclesie ~ytero cardinali Ziz. 350; 1448 domini H. nuper sacrosancte Romane ecclesie tituli S. Eusebii ~iteri cardinalis, nuper nuncupati ‘de Anglia’ StatOx 268; 1545 David ‥ tituli S. Stephani in Celio Monte sancte Romane ecclesie ~yter cardinalis, S. Andree archiepiscopus, totius regni Scotie primas, apostolice sedis legatus Conc. Scot. I cclvii. 4 (~yter Johannes) Prester John (v. OED s. v.). s1177 misit [Alexander summus pontifex] ‥ nuncium suum ad ~yterum Johannem regem Indorum G. Hen. II I 210; solebat ‥ inquirere, utrum unquam audissent de aliquo qui simul rex fuerit et sacerdos; et tunc exemplum ‥ de ~ytero Johanne, qui orientalium rex erat atque sacerdos, proponere consueverat Gir. Galf. II 19 p. 425; rumores per totam Christianitatem circumquaque dispersi sunt quod rex David, cognomento Joannes ~yter, de India cum magno exercitu adveniens, ‥ multas ‥ terras ‥ Saracenorum sibi subjugaverat Coggesh. Chr. f. 119; iste ‥ pastor [sc. Nestorinus] erexit se in regem, et vocatus est ~yter et rex Johannes Bacon Maj. I 368; c1422 ~iter Johannes, tocius monarchie spere corruptibilium imperator magnificus Cant. Coll. Ox. III 69. 5 (in explanatory quots.): a (interp. in moral terms); b (interp. as praebens iter). a ~iteros ‥ merito et sapientia dici, non aetate, intelligendum est Egb. Pont. 11; ~yter Graecum nomen est, quod Latine senior dicitur, non pro ætate ‥ sed propter honorem et dignitatem, ut sit senex in moribus et sapientia Ælf. Ep. 2. 125; ~iter dicitur senior, non etate sed sensu ‥ . ~iter etiam dicitur ‘prebens iter’, sc. populo de exilio hujus mundi ad patriam celestis regni Gir. PI I 19 p. 111. b per compositionem hic ~iter quasi praebens iter Osb. Glouc. Deriv. 267; Gir. PI I 19 (v. 5a supra); presbiter est dictus prebens aliis iter Gower VC III 1893.

presbўtĕr, ĕrī, m. (πρεσβύτερος), vieillard : Tert. Cor. 15 || prêtre : Hadr. d. Vop. Sat. 8, 3 ; Eccl.

presbyter, erī m (Gr. leenw.) (eccl.) ouderling; priester.

*presbyter, eri. m.
耆老。神父。鐸德。

Suggest a Translation
See an image

, Sacerdos. Isidorus lib. 7. Orig. cap. 12 : Presbyter Græce, Latine Senior interpretatur, non pro ætate vel decrepita senectute ; sed propter honorem et dignitatem, quam acceperunt, Presbyteri nominantur, unde et apud veteres iidem Episcopi et Presbyteri fuerunt, quia illud nomen dignitatis, hoc est ætatis. Paulinus Epist. 23. ad Amandum : Deservimus altario Dei, et mensis salutaribus ministramus, jam nomine officioque seniores, sensu autem adhuc parvuli, et sermone lactentes. Epistola ad Rusticum Narbonensem Episcopum de 7. Gradibus Eccles. : Presbyter ætatis est nomen, Episcopus dignitatis. S. Hieronym. Epist. 83 : Apud veteres iidem Episcopi et Presbyteri fuerunt, quia illud nomen dignitatis est, illud ætatis. Adde Epist. 85. et vide Ivonem Carnotensem serm. 2. de Rebus Eccles. Adrianus Imper. apud Vopiscum in Saturnino : Nemo illic Archysynagogus Judæorum, nemo Samarites, nemo Christianorum Presbyter, etc. Ammianus lib. 31 : Christiani ritus Presbyter, ut ipsi appellant, missus a Fritigerno Legatus, etc. Malchus in Byzanticis : Τὸν τῶν βαρβάρων ἱερέα, ὃν οἱ χριστιανοὶ καλοῦσι πρεσβύτερον, etc. Procopius lib. 1. de Bello Persico cap. 25 : Ἔνθα ἱερεὺς γενόμενος ἀκουσίως, Πέτρον ἑαυτὸν μετωνόμασεν, οὐκ ἐπίσκοπον μέν τοι, ἀλλ᾽ ὅνπερ καλεῖν πρεσβύτερον νενομίκασιν. Et lib. 1. de Bello Vandal. cap. 10 : Τῶν δέ τις ἱερέων, οὑς δὴ ἐπισκόπους καλοῦσιν, etc. Ubi vox Presbyter convenit Episcopis et Sacerdotibus. Vide Baron. ann. 58. num. 10. Prouaire et Prouere, apud Joinvil. in S. Ludov. edit. reg. pag. 77. et 101. Vide Præbendarius in Præbenda. Eo nomine appellatos fuit, etiam in sequioribus sæculis, episcopos, probat Chartul. S. Albini Andegav. in quo sæpius legitur isthæc formula : Gebuinus Lugdunensis ecclesiæ indignus Presbyter R. Turonicus sedis archiepiscopo, etc. Ibidem : R. Turonicus indignus Presbyter domino et amicorum amicissimo A. compresbytero, suo, etc. , pro Episcopi. Tabular. Majoris Monast. : Stephanus Dei gratia Redonensis Ecclesiæ Presbyter, Regis Angliæ capellanus, etc. Quemadmodum vero Presbyteri dicti Episcopi, ita et vicissim Episcopi nuncupati Presbyteri, quod intra Apostolica tempora omnino contrahendum cum Beveregio in Notis ad can. 2. Apostolorum vix credam : non unum quippe exstat cum apud Græcos, tum apud Latinos promiscue hujus nomenclaturæ exemplum in sequioribus sæculis. Vide Episcopus. , nude, pro Parochus, curio, passim occurrit in Capitul. Reg. Franc. Ordinat. Episc. Ebroic. ann. 1268. in Tabul. S. Taurini : Appellatione autem Presbyterorum intelligi volumus illos tantummodo qui curam animarum habent. Vide Spicil. Acher. tom. 9. pag. 120. , nude dicti Monachi. Rudolfus in Vita B. Rabani Episcopi Mogunt. sæc. 4. Bened. part. 2. pag. 4 : Erant etiam per diversas provincias prædia monasterio subjacentia...... quorum alia quidem per villicos ordinavit ; alia vero, et maxime illa, in quibus ecclesiæ fuerant, Presbyteris procuranda atque disponenda commisit. , Eadem notione qua Senior, Primus, præcipuus : pro Comite usurpatur in Vita S. Meginradi sæc. 4. Bened. part. 2. pag. 64 : A patre ducitur (Meginradus) ad insulam, quam veteres Sindlochesaugiam vocabant, a nomine cujusdam Presbyteri, qui Sindloch appellatus, primo in ea habitacula monachorum construxit, et secum Pirminium cum sociis ad habitandum eo induxit. In Vita S. Pirminii sæc. 3. part. 2. pag. 142. idem Sindloch seu Sintlaz, vir egregius et inter Alamanniæ Primates opinatus dicitur. Chron. Angl. Th. Otterb. edit. Hearn. pag. 184 : Eorum (Hibernensium) reguli se regi (Angliæ) submiserunt, videlicet Power cum filio suo juxta Waterford, Ocell, Onelon cum filio suo, Abron, Macmourth cum Presbitero. , pro Presbyteri, apud Eddium Steph. in S. Wilfrido cap. 50. , Ejusdem Capellanus, in Vita B. Rabani Episc. Mogunt. sæc. 4. Bened. part. 2. pag. 8 : Igitur dum hæc agerentur, Addo Presbyter Abbatis, etc. , qui alias Chorepiscopi dicuntur apud Zachariam PP. in Epist. ad Pipinum cap. 4. Vide Chorepiscopus. , Qui scilicet Episcopo, sacra facienti, adest, de cujus munere legendus Ceremonialis Episcop. lib. 1. cap. 7. , Qui in Capella palatina divinis vacabant. Capitul. lib. 7. cap. 123 : Unum vel duos Episcopos cum capellanis Presbyteris Princeps secum habeat. , dicti Parochiales, Curiones, Sacerdotes proprii. Presbyter in cardine constitutus, apud Hadrianum I. PP. in Canonib. cap. 68. Vide Hincmarum in Capitulis in Synodo Remensi datis ann. 874. Chronicon Abbatiæ S. Joannis de Vineis pag. 41. etc. Zacharias PP. in Epist. ad Pipinum cap. 15. Oratoria et Ecclesias in proprietatibus magnatum ita exstrui permittit, ut in iis Baptisteria non construantur, nec Presbyter constituatur Cardinalis ; sed si Missas ibi fieri velint, ab Episcopo Presbyter postuletur. Similia habentur apud Cregorium M. lib. 1. Epist. 15. lib. 7. Ind. 2. Epist. 9. 10. 86. lib. 8. Epist. 3. lib. 10. Epist. 12. lib. 11. Epist. 36. et in Diurno Romano cap. 5. tit. 4. Joannes VIII. PP. Epist. 199 : Nullus de laicis Curialibus in Patriarchatus eligatur, vel consecretur honore, nisi de Cardinalibus, Presbyteris et Diaconibus Constantinopolitanæ Sedis, etc. Adde Epist. 221. 276. Paschalis II. PP. in Epist. 10. ad Episcopum Compostellanum : Cardinales in Ecclesia tua Presbyteros seu Diaconos tales constitue, qui digne valeant commissa sibi Ecclesiastici regiminis onera sustinere. Porro quæ Presbyterorum intersunt, Presbyteris : quæ Diaconorum, Diaconibus committantur, ut in aliena dispendia nullus obrepat. Walterus Aurelianens. Episc. in Capitul. cap. 2 : Ut per Archidiaconos vita, intellectus, et doctrina Cardinalium Presbyterorum investigetur. Charta vetus in M. Pastorali Eccl. Paris. lib. 19. ch. 79 : Hæc sunt debita subjectionis, quæ debet Ecclesia S. Martini de Campis matrici Ecclesiæ B. M. Paris. Sacerdos, qui Parochiæ præerit, curam animarum ab Episcopo et Archidiacono suscipiet, et quotiescumque diebus festis Episcopus Missam cantaverit, ipse duodecimus Cardinalis ministerio assistet. Eodem nomine insigniti aliquando in Ecclesiis Cathedralibus, vel etiam Monasteriis Presbyteri, quibus ex concessione summorum Pontificum licitum erat, ut soli ad præcipuum altare, quod cardinale vocabant, unde Cardinales dicti, solemnem Missam celebrarent. Ejusmodi privilegium concessum Ecclesiæ Coloniensi ab Eugenio III. PP. ann. 1151. videre est tom. 3. novæ Gall. Christ. col. 676. Idem etiamnum obtinet in Basilica monasterii S. Remigii Remensis ex Constitutione Leonis IX. PP. Vide Mabillon. tom, 4. Annal. pag. 503. , dicebantur ii, qui ex Parochiis ab Episcopis in urbem matricem evocabantur, quo illorum opera et industria in sacris obeundis ac componenda diœcesi commodius uterentur. Atque hi Presbytero in Parochiis suis constituto, cui annuum dabant stipendium, reliquas obventiones sibi reservabant. De iis agit Concilium Emeritense can. 12. Charta Arnaldi Archiepisc. Narbon. ann. 1129. inter Instrum. tom. 6. Gall. Christ. novæ edit. col. 34 : D. Arnaldus Narbonensis metropolitanus pontifex,.... simulque secum residentibus Arnaldo venerabili præsule Carcassensi, et Alleberto honorabili episcopo Agathensi,.... cum Cathedralium Presbyterorum ac diaconorum reliquorumque clericorum venerando collegio, etc. , et Diœcesani, in Concilio Agathensi can. 22. dicuntur qui in Civitatibus et Diœcesibus, seu Parochiis, munia sua exequuntur. Vide Diœcesis. , Ædituus. Charta ann. 846. ex Tabul. Major. Monast. : Ebernus Presbyter custos memorati loci : quod quoddam oratorium infra idem monasterium situm est. , vel Sacerdos domesticus, apud Agobardum Lugd. lib. de Privilegio et jure Sacerdotii cap. 11. dicitur is, qui manet in familia proceris alicujus. Illius quippe ævo, ea increbuerat consuetudo impia, ut pene nullus inveniretur anhelans et quantulumcumque proficiens ad honores et gloriam temporalem, qui non domesticum haberet Sacerdotem, non cui obediret, sed a quo incessanter exigeret licitam simul atque inlicitam obedientiam, non solum in divinis officiis, verum etiam in humanis, etc. Ejusmodi Presbyteros domesticos intelligit, ni fallor, S. Augustinus serm. 251. de Tempore : Potentes istius mundi, qui cum veniunt ad Ecclesiam, non sunt devoti ad laudes Dei celebrandas : sed cogunt Presbyterum, ut abbreviet Missam, et ad eorum libitum cantet, etc. Quod pridem factum Episcoporum indulgentia docet Canon 21. Concilii Agatensis. Atque inde usus, seu potius abusus, invaluerat, ut Sacerdotes isti domestici, Presbyteri Magnatum, et procerum vocitarentur : quod ægre fert Nicolaus I. PP. in Epistola, quæ exstat apud Hugonem Floriacensem in Chronico, in Lothario Imper. pag. 121. Quod vero sub nullius Episcopi disciplina esse viderentur, atque adeo ab Archidiacono coerceri nollent, Acephalos Ecclesia nuncupavit, ut est in Synodo Ticinensi ann. 850. can. 18. et in Concilio Melphitano can. 9. Sed Concilium Cabilonense can. 14. ejusmodi Clericos, qui ad ipsa oratoria deserviunt, ad Episcoporum potestatem revocavit. Vide Epistolam Zachariæ PP. ad Pipinum cap. 15. Concilium Meldense ann. 845. can. 74. Vitam S. Zentini Episcopi Carnot. num. 2. et Vitam S. Judoci cap. 4. Sed et interdum magnates ipsis servis suis, quos literis imbui permiserant, libertatem concedebant, ut presbyterarentur, seu Presbyteri fierent, coramque iis, quotiens luberet, Missam et Horas Canonicas celebrarent, et eorum mandatis obedirent : quod præterea Synodorum auctoritate confirmatum tradit auctor Fletæ lib. 2. cap. 51. § 7. et Pagenses, Martino Braccarensi cap. 56. dicuntur, qui sunt in agris : quos Concilium Neocæsariense can. 13. πρεσβυτέρους ἐπιχωρίους vocat, id est ἐν τοῖς χωρίοις, seu vicis ordinatos ; Synodus Ancyrana πρεσβυτέρους τοὺς ἐν ταῖς χώραις, Presbyteros ruris Dionysius. Presbyteros et Sacerdotes suburbanos, Vita Aldrici Episc. Cenoman. pag. 49. 67. 76. 84. Ita Presbyteros Forenses vocant Capitul. 4. ann. 806. cap. 2. et lib. 6. Capitul. cap. 246. Vide Fr. Pithœi Glossar. ad lib. Capitul. et Notas Bosqueti Episc. Monspel. ad Innocentium III. pag. 139. Maxime vero nuncupantur ii, qui ex aliena diœcesi vel Ecclesia sunt, ut in Synodo Romana sub Leone IV. ann. 853. cap. 39. apud Ratpertum de Casibus S. Galli cap. 5. in Vita S. Pauli Episcopi Virunensis num. 11. etc. qui , Gregorio M. lib. 3. Epist. 18. Charta Adalberonis Episcopi Virdunensis ann. 1135. ex Tabulario S. Vitoni : Constituimus ergo quatenus eandem Ecclesiam cum atrio Abbas et fratres libere et quiete possideant, nec aliquis forensium Presbyterorum sine jussu vel concessu Abbatis aliquando de eis se intromittat. , Qui foras urbis seu in agris sunt. Charta Francon. episc. Nivern. ann. 903. ex Tabul. ejusd. eccl. : Per consilium nostrorum fidelium, canonicorum scilicet cardinalium et archipresbyterorum atque forensium sacerdotum, etc. , Cui per hebdomadam majus sacrum canere, omniumque horarum officium inchoare incumbebat : nisi sit nomen dignitatis, quomodo Thesaurarius in Ecclesia S. Petri Lovaniensi Hebdomadarius dicitur. Vide in hac voce. Ut ut est Chartam Raimundi Rogerii Vicecom. Biterr. ann. 1204. subscribunt Petrus prior presbyter et Guillelmus presbyter Hebdomadarii S. Nazarii, inter Instr. tom. 6. Gall. Christ. novæ edit. col. 150. , quibus opponuntur proprii Sacerdotes, in Concilio Romano sub Innocentio II. can. 10 : Præcipimus etiam ne inductitiis Presbyteris Ecclesiæ committantur : et unaquæque Ecclesia, cui facultas suppetit, proprium habeat Sacerdotem. Conductitii, dicuntur in Concilio Remensi ann. 1148. cap. 10. , in Concilio Valentino Hisp. ann. 524. can. 6. in locis certis ordinatus, vel loco alicui addictus, qui dum Ordinem Sacerdotii accepit, spondet se in certa Ecclesia deserviturum. Vide Concilium Arelatense I. can 21. et Concilium Calched. act. 15. can. 6. in quo statuitur, nullum Presbyterum vel Diaconum ordinandum, εἰ μὴ ἰδικῶς ἐν ἐκκλησίᾳ πόλεως ἢ κώμης, ἢ ματρυρίῳ, ἢ μοναστηρίῳ ὁ χειροτονούμενος ἐπικηρύττοιτο. Adde can. 20. ejusdem Concilii, VII. Synodum act. 7. can. 10. Concil. Hispalense II. can. 3. Capit. Caroli M. Add. 3. cap. 50. Concil. Turon. III. cap. 14. Presbyter ad Ecclesiam intitulatus, apud Leonem IV. PP. de Cura Pastorali. Distinguuntur vero a Presbyteris Diœcesanis, seu Parochis, in Concilio Toletano III. can. 20. Vide Titulus. , Qui proprii sacerdotis vices agit in ecclesia, certa ei assignata mercede, nostris Mercenaire. Comput. Ms. fabr. S. Petri Insul. ann. 1498 : Pro jure pallii quondam domini Joannis Malfuison, dum vixit Presbyteri mercenarii in S. Stephani ecclesia. Vide supra Mercenarius 2. . Vide in Missa 4. pag. 440. col. 2. , idem qui Assistens. Vide supra Observator. , in Epist. Zachariæ PP. ad Pipinum cap. 1. in Epistola Montani Episcopi ad Pallentinos cap. 7. in Concilio Valentino III. ann. 855. can. 9. 17. in Lateranensi ann. 1215. can. 32. (ubi interpres Græcus, οἱ ἐνορῖται πρεσβύτεροι,) apud Gregorium Magn. lib. 1. Epist. 51. Florentium Wigorniensem ann. 1127. in Epistola Petri Episcopi Parisiensis, in Martiniani Monasterii Hist. pag. 492. Sacerdotes Parochiales, lib. 3. Decretal. Gregorii tit. 5. cap. 30. etc. Presbyteri Parochiani, in Lege Aleman. tit. 13. et in Epistola Arnulphi Abbatis de Marchasio-Radulphi apud Sammarthanos in Abbat. pag. 18. Presbyter, qui in Parochia positus est ab Episcopo, in eadem Lege Aleman. tit. 11. Presbyteri parochiarum dicuntur, in Concilio Aurelian. III. can. 23. Aurelian. IV. cap. 11. Narbon. cap. 8. vulgo Curiones. , Qui eorum conversationem diligenter inspicere debent, et secundum modum culpæ pœnitentiam per præfixos gradus injungant, in Rituali Ms. eccl. Senon. fol. 64. Vide in Pœnitentes. , Plebanus. Acta Murensia pag. 41 : Decimas vero Ecclesiæ, quæ de Parochia veniunt, partim nos accipimus, et partim Presbytero populi dimittimus. Et pag. 8 : Ita sane ut illi tamen secularem Presbyterum haberent, qui populo præesset. , Abbas esse videtur. Charta ann. 1013. apud Murator. delle Antic. Estensi pag. 85 : Ibique in eorum præsentia veniens Dededus Presbiter Presbiterorum monasterii S. Zachariæ, atque Petrus Presbiter, officiales de eodem monasterio, etc. . Vide Gregorium M. lib. 5. Epist. 12. , Parochus, curio. Capitul. lib. 1. cap. 157 : Ut de eorum portione proprio Presbytero decimas donent. Occurrit rursum in Addit. 2. cap. 10. et alibi passim. , in Charta Guillelmi Episcopi Parisiensis ann. 1241. cui opponitur Presbyter religiosus, vel Monachus. in Historia Prioratus S. Martini pag. 499. , Quibus stipendium, non beneficium assignatum est. Chron. Angl. Th. Otterb. ad ann. 1406. pag. 258. edit. Hearn. : Eodem anno concessa fuit regi per clerum nova taxa, levanda de Presbyteris stipendiariis et fratribus mendicantibus et aliis religiosis, qui animalia colebant, ut quilibet talis solveret regi dimidiam marcam. , in Concilio Turonensi II. can. 4. qui per vicos dispertiti sunt. Iidem qui , in Edicto Pistensi cap. 30. , qui quasi hæreditario jure ecclesias a patribus suis possessas sibi vindicabant, memorantur in Bulla Urbani III. PP. ad Jocel. episc. Glasg. ex Chartul. ejusd. eccl. Cod. reg. 5540. fol. 34. v° : Præterea filios sacerdotum paternas ecclesias quasi hæreditario jure sibi vindicantes et eis contra statuta canonum et sanctæ Ecclesiæ libertatem taliter incubantes, sublato appellationis obstaculo, ab ecclesiis, in quibus patres eorum ante ipsos proximo ministrarunt, nostra fretus auctoritate removeas ; nisi forte aliquam propter probatam honestatem et diutinam possessionem sub dissimulatione videris transeundum. Ut Presbyteri utantur assidue orariis præcipitur ex Conc. Mogunt. ann. 813. can. 28. in lib. 5. Capitul. 146 : Presbyteri sine intermissione utantur orariis propter differentiam sacerdotii dignitatis. Iisdem jubetur eorumdem Capitul. lib. 6. cap. 178 : Ut sine sacro chrismate oleoque benedicto et salubri Christi eucharistia alicubi non proficiscantur. Illud vero observatu dignum videtur Presbyteros inter servos et mancipia recensitos fuisse, ita ut in partitionem venirent et a dominis possent permutari. Antiquum ea de re exstat exemplum apud Mabillon. lib. 6. Diplom. Ch. 70. ex Commutatione mancipiorum inter Theodradam Abbatissam Monast. S. M. Argentogil. et Einhardum Abbatem ann. 824 : Dedit igitur præcellentissima Theodrada abbatissa de ratione S. Mariæ partibus Einhardi abbatis homine aliquo, nomine Gulfoco Presbytero. Tolerabilior fuit conditio Goffridi Presbyteri, qui ob cujusdam ecclesiæ presbyteratum ei ad vitam concessum, Oderici Abbatis Vindocinensis homo factus fidelitatem illi ac loco sanctæ Trinitatis cœnobii Vindocinensis juravit, atque omnium, quæ ad præsens tam ipse quam uxor ejus legaliter ab eodem, secundum laïcalem morem, antequam sacerdos esset, ducta possidebant, ut legitur apud eumdem Mabill. tom. 4. Annal. Bened. pag. 467. Ex his tamen verbis secundum laïcalem morem subodorari potest præter morem fuisse ut servitia, quæ ad laïcos spectant, a Presbyteris exigerentur. Et certe inhibitum lib. 1. Capitul. cap. 85. ne Presbyteri servitium aliquod de manso faciant præter ecclesiasticum : Presbyteri in iis (mansis) constituti non de decimis, neque de oblationibus fidelium, non de domibus, neque de atriis vel hortis juxta ecclesiam positis, neque de præscripto manso aliquod servitium faciant præter ecclesiasticum. , ita appellabatur Rex, qui in India longe lateque rerum potiebatur, quod genus duceret a quodam Joanne Presbytero Nestoriano, de quo agit Albericus ann. 1145. qui Coirem Cham, harum regionum Rege, qui Francis nostris Antiochiam obsidentibus florebat, extincto, Principatum invaserat. Gaufredus Vosiensis 1. part. cap. 65 : Primo loco ponatur excelsus ille Joannes, qui regnis imperans magnis, humilitatis causa Presbyteri sibi nomen aptavit, hujus principatus diversarum copias rerum, qualiterve plures ipsi serviunt Reges, et de Archiprotopapatu, vel qua de causa pater ejus, Quis ut Deus ? dictus est, Epistola Manueli ab eo directa prodit breviter. De hoc Principe non contemnenda adnotavimus in Observationibus ad Joinvillam pag. 89. 90. Vide præterea tom. 8. Spicilegii Acheriani pag. 379. lib. 1. Miscellan. Baluzii pag. 258. Gregorium Abul-Faragium in Histor. Dynastarum pag. 280. Sanutum pag. 254. Waddingum in Annalibus Minorum ann. 1305. num. 10. etc. Hujusce exstat epistola ad Emanuelem imperatorem ann. circ. 1165. apud Pez. tom. 6. Anecd. part. 2. pag. 21. col. 1. qua ab illo quærit, num rectam fidem et catholicam habeat in Domino, et si per omnia in Christo Deo credat ; dehinc ut ad dominationem majestatis suæ veniat, hortatur, fruiturus abundantia sua, promittitque se illum constituturum Majorem dominationis suæ, si secum stare voluerit. Epistolæ inscriptio talis est : Presbyter Johannes potentia et virtute Dei et Jesu Christi dominus dominantium, amico suo Emanueli Romeon gubernatori. Multi multa scripserunt de Joanne Presbytero, quem alii Pretiosum Joannem vocant ; unde Jos. Scaligero vox hæc deducta est a Persico Preste-Chan, id est, homo Apostolicus sive Christianus. Ejus imperium alii in Africa, alii in Asia collocant. Regem esse Abyssinorum existimat V. Cl. le Grand in Dissertatione quam de eo instituit in Relat. Histor. Abyssiniæ pag. 233. quem consuluisse non pigebit. , Presbyterum facere, in Fleta lib. 2. cap. 51. § 7. Forma electionis Petri Episcopi Anic. ann. 1053. tom. 4. Annal. Bened. pag. 743. col. 1 : Firmavit (Leo IX. PP.) electum nostrum prædictum Petrum ecclesiæ nostræ archidiaconum et præpositum, et præcepit Presbyterari a Cardinali Umberto Ecclesiæ S. Rufinæ Episcopo. Pro Presbyterum esse, apud Busch. de Reformat. Monast. tom. 2. Script. Brunsvic. Leibnitii pag. 934 : Cocus noster est parum aut nihil sciens, intendit tamen Presbyterare, etc. , Clericus, qui in ordine est ad Presbyterium, apud eumdem Buschium ibid. pag. 940 : Ibi duo, presbyter et Presbyterandus stabant in atrio, propter altaris ibidem dedicationem, ad vesperas cantandas.

presbyter

Saved

Recent