privativus
prīvātīvus, a, um, adj. [privo],
- denoting privation; in gram., privative, negative (post-class. for privans): ne particula privativa est, Gell. 13, 22; cf.: pars, quam Graeci κατὰ στέρησιν dicunt, id. 5, 12, 10. —Hence, adv.: prīvātīvē, negatively, Boëth. Analyt. Prior. 1, p. 483.
prīvātīvus, a, um (privo), eine Beraubung anzeigend, als gramm. t. t., privativ, particula, Gell. 13, 22, 19: pars (verbi), Gell. 5, 12, 10.
nomina que premisi incorporeum et insensibile universalibus convenire ~a in eis dumtaxat sunt
nihil potest esse tale in quo est lux; ergo inter lucem et tenebras non est ~a oppositio
forte ille conceptus ~us finiti nihil ponit, quamvis det intelligere positivum
dominium [sc. bonorum spectancium ad Fratres Minores ] Romane ecclesie reservatum non est quid negativum vel ~um
sicut autem hoc nomine ‘impersonale’ tollitur et persona et numerus, ita hoc nomen ‘innascibilis’ ~um est et nascibilitatis et processibilitatis
nec tamen ista composicio ‘ex positivo et ~o’ est in essencia rei, quia privacio non est de essencia alicujus positivi
omnia concreta ~a et sua abstracta, sicut ‘cecum’, ‘cecitas’ ‥ ‘privatum’, ‘privacio’
ita est de omnibus ~is
‘de’ memorativum est et intentivum et ~um: de homine, detraho, desum
a quo verbo [sc. βύω ] et ab ‘a’ ~a preposicione derivatur abyssus
prīvātīvus, a, um, privatif [t. de gramm.] : Gell. 5, 12, 10.