prompte
prompte, readily, quickly
promptē, adv., v. promo, P. a. fin.
prōmptē, Adv. (promptus), I) leicht, promptius expediam quot etc., Iuven. 10, 220: fortuna promptissime licentiam subministrat, Val. Max. 6, 5, 1. – II) ohne Zaudern, behend, schnell, promptius adversari, Tac.: promptissime adero, Plin. ep. – dah. willig, entschlossen, necem subire, Tac. – III) freiheraus, unverhohlen, dicam paulo promptius, Cic.: solutius (fließender) promptiusque eloquebatur, Tac.
quod loca non ponantur nimis obscura, quia tunc non faciliter nec ~e a memoria capientur
catholicam ‥ observantiam ‥ promtissime ac libentissime ‥ patefacere
obprobria pro illo libenter ac promte omnia sufferre
cunctis affabilitatem ostendebat, benigne si quid orabant concedebat, ~e si ‥ suggerebant auscultabat
lapides ‥ ~ius et expeditius ad manum habent
~issime subsequentes
sola igitur prodicione, magistro vestro dicante et natura perversa se promte ad hoc applicante, precellere studuistis
prōmptē (11) (promptus), vite, avec empressement : Tac. Ann. 15, 32 ; -tissime Plin. Min. Ep. 4, 17, 11 || avec facilité, aisément : Juv. 10, 220 || nettement : promptius Cic. Verr. 2, 2, 176, plus clairement.
prompte adv.with comp.
- 1 promptus, readily, quickly: dare operam, Ta.—Easily: promptius expediam, Iu.—Fig., openly, freely: dicam paulo promptius.