promptim
promptim, adv. [1. promptus],
- quickly, suddenly (post-class. for the usual prompte), Tert. Carm. in Gen. 98.
prōmptim = prompte, Ps. Cypr. carm. in genes. 98. Iuvenc. in exod. 162; vgl. Funck in Wölfflins Archiv 7, 503.
venti sed fremitus ‥ / chrismate quod dederim promptim lenire memento
prumptim concurrite cuncti
surgite nunc prumptim terrae de pulvere fratres
prōmptim (promptus), promptement, incontinent : Cypr. Gall. Gen. 98.