promptuarius
promptŭārĭus (promt-), a, um, adj. [promo],
- of or belonging to distribution (sc. of things stored up), distributing: arca vestiaria, armarium promptuarium, i. e. storehouse, repository, Cato R. R. 11, 3: cella, Ap. Apol. p. 309, 20; and, in comic lang., of a prison, Plaut. Am. 1, 1, 4 (156).—
- II Subst.: promptŭārĭum, ĭi, n., a storeroom, repository, promptuary (late Lat.; cf. horreum): e promptuario oleum profer, Ap. Met. 1, 23, 20; Ambros. Cantic. 1, 20. —In plur., Vulg. Psa. 143, 13.—
- B Transf.: ornatissimum linguae tuae, i. e. the mouth, Symm. Ep. 9, 67: promptuarium rectae rationis et orationis, Ap. Dogm. Plat. 1, p. 212 Oud.: cum omnes quasi vetustatis promptuarium Albini memoriam laudavissent, Macr. S. 1, 4, 1.—Collat. form (from metrical necessity), promptārĭum, ii, Aus. Ep. 21 fin.
prōmptuārius, a, um (promo), zum Herausgeben und Aufheben dienlich, armarium, Vorratsbehältnis, Cato: so auch cella, Apul., und scherzh. vom Gefängnisse, Plaut. Amph. 156. – subst., prōmptuārium, iī, n., das Vorratsbehältnis, die Vorratskammer, der Speicher, Ambros. cant. cantic. 1. § 20 (19). Apul. met. 1, 23. – bildl., rationis et orationis, Mund, Apul.: so auch pr. ornatissimum linguae tuae, Symm.: poet. synkop. Nbf., promptarium musicum, Auson. epist. 21, 46. p. 183 Schenkl.
prōmptŭārĭus, (15) a, um (promo), où lʼon serre, où lʼon conserve [office] Cato Agr. 11, 3 ; [en parl. dʼune prison] : Pl. Amph. 156.
➳ promptarius Pl. Amph. 156.
Ultroneus, voluntarius,