promptulus
promptŭlus, a, um, adj. dim. [1. promptus],
- ready, prompt (late Lat.): ad loquendum promptulus, Hier. in Daniel, praef. fin.
prōmptulus, a, um (Demin. v. promptus), fertig, satis ad loquendum promptulus, Hieron. in Daniel, praef. extr.
tuis ~us respondeo interrogationibus
turpe est ‥ regem in convivio esse dicaculum, nec esse in prelio ~um
~us, -a, -um, i. aliquantulum promptus
vir ‥ ~us in responsionibus bonis
discurrit impiger vadens et veniens, / minister promptulus plus equo serviens
dixeris ea ut libet, et fuerint vel nimis ~o subitaneoque elapsa affectu vel provida deliberatione prolata
utinam tam utilem in domo Dei servulum, quam prumptulum vestrae obedire voluntati
vides hominem ~um ad loquendum [cf. ]: velocem ad loquendum Prov. xxix 20
abbas promtulus valde ad conserendas contumelias
puer promtulus ‥ ad velle quicquid volueris
tam ~us statim ad revertendum fuit
prōmptŭlus, a, um (promptus), qui a qque facilité à : Hier. Dan. præf.
Erat in monasterio quidam clericus, multiplici sua clientela nobis Promptulus, et ideo privata gratia nobis intimus. Promptulus, aliquantulum promptus,in Cathol.