properiter
properiter, Adv. (properus), schleunig, eilends, schnell, Pacuv. tr. 332. Acc. tr. 629. Seren. b. Diom. 513, 11. Apul. met. 1, 22 u.a. Auson. parent. 29, 1. p. 54 Schenkl.
prŏpĕrĭter, c. propere : Pacuv. 332 ; Acc. Tr. 629 ; Apul. M. 1, 22.