properatim
prŏpĕrātim, adv. [properatus],
- hastily, quickly, speedily (ante-class.): properatim conficere opus, Caecil. ap. Non. 153, 15: pergis properatim, Pompon. ib. 155, 3; also Sisenn. acc. to Gell. 12, 15, 1.
properātim, Adv. (propero), eilends, eilfertig, Caecil. com. 167. Pompon. com. 26. Sisenn. nach Gell. 12, 15, 1. Corp. inscr. Lat. 6, 25703.
prŏpĕrātim, c. propere : Cæcil. 167 ; Pompon. Com. 26 ; cf. Gell. 12, 15, 1.