proquirito
prō-quĭrīto, no perf., ātum, 1, v. a.,
- to cry out or exclaim in public, to publish, proclaim (post-class.): epistulam saepe aperiens proquiritabat, Ap. Apol. p. 326, 8: lex proquiritata, Sid. Ep. 8, 6: hoc opusculum, Claud. Mam. Stat. Anim. praef. p. 33.
prō-quirīto, (āvī), ātum, āre, öffentlich schreien, -ausrufen, -bekanntmachen, Apul. apol. 82: legem, Sidon. epist. 8, 6, 7. – opusculum usquequaque proquinitatum, Claud. Mamert. de stat. anim. 1. praef. p. 19, 7 Egbr.
prōquĭrītō, ātum, āre, tr., proclamer : Sid. Ep. 8, 6 ; Apul. Apol. 82.