About
Menu

proripere

proripere [CL] 1 to snatch forth or away. hunc psalmum cecinit ‥, hastamque ~uit (Ps.-Bede Psalm.) PL XCIII 666B; 1168 dicam tamen quod debetur officio, etsi virtuti successum non tam fortuna proreptura sit quam rationem subvertens opinionis fallacia J. Sal. Ep. 247 (247); †prorepere [l. proripere], diripere Osb. Glouc. Deriv. 477; proreptus, direptus Ib.; rapio componitur ‥ ~io, -is, inde proreptus, -a, -um Ib. 503. 2 (refl.) to rush forth. b (without notion of precipitousness) to betake oneself. ad fenestram cripte se inde ~it insertisque brachiis ferrum patenti fenestre objectum invadit Gosc. Transl. Mild. 23; sicut indignabundus in criptam ‥ se ~uit W. Malm. GP V 277; innate ‥ strenuitatis indicio ad primam [sc. turmam] se subito ~ientes, ‥ multos ad tenebras a luce transmittunt Gir. EH I 24.  b diebus singulis ‥, hominum frequentiam devitantes, ad domum remotiorem ‥ se ~iunt W. S. Alb. V. Alb. & Amphib. 9.

Saved

Recent