prorogativus
prōrŏgātīvus, a, um, adj. [prorogo],
- admitting of delay, prorogative (post-Aug.): prorogativa fulmina sunt, quorum minae differri possunt, Sen. Q. N. 2, 47 fin.
prōrogātīvus, a, um (prorogo), Aufschub leidend, fulmina, deren Vorbedeutungen nur aufgeschoben, nicht gänzlich aufgehoben werden können, Sen. nat. qu. 2, 47 extr. u. 2, 48, 1.
prōrŏgātīvus, a, um, dont lʼeffet peut être retardé : Sen. Nat. 2, 47.