prospicue
prōspĭcuē, adv., v. prospicuus fin.
prōspicuē, Adv. (prospicuus), vorsichtig, sorgsam, Apul. met. 1, 21 u. 11, 18.
ultio divina ‥ juste nos ‥ verberat, et ~e quod mundi gloria non sit appetenda nobis insinuat
prōspĭcŭē (prospicuus), avec voyance, prévenance : Apul. M. 1, 21 ; 11, 18.