provocatio
provocatio, a citation before a higher tribunal, appeal
Could not find provocatione in Logeion dictionaries.
provocatione Noun: feminine ablative singular of provocatio
- A calling out, summoning, challenging to combat (post-Aug.): ex provocatione hostem interemit, Vell. 1, 12, 4; Plin. 7, 20, 19, § 81; 7, 28, 29, § 101; 33, 1, 4, § 12.—
- II A stimulus, provocation, encouragement (late Lat.): in provocationem caritatis, Vulg. Heb. 10, 24. —
- III A citation before a higher tribunal, an appeal (freq. and class.): ad populum provocatio esto, Cic. Leg. 3, 3, 6; cf.: Publicola legem ad populum tulit ... ne quis magistratus civem Romanum adversus provocationem necaret neve verberaret, id. Rep. 2, 31, 53; 2, 36, 61; 2, 37, 62; 3, 32, 44; id. de Or. 2, 48, 99; id. Agr. 2, 13, 33; Liv. 1, 26: provocationem interponere, to appeal, Dig. 49, 1, 18: est provocatio, an appeal lies, Liv. 3, 55; Sen. Ep. 108, 31: appellatio provocatioque, Liv. 3, 56 et saep.; Plin. praef. § 10.—In plur.: provocationes omnium rerum, Cic. Rep. 1, 40, 62.
peccatum injuria Dei est in ~onem zeli; judicium mortis sententia Dei est in condempnationem peccati
in nostre gentis injuriam et divine vindicte ~onem
cum ~one longi sudoris mundificari
~o ire Dei
temptacionis frenum et sanctarum ~o lacrimarum tu es desperantibus anchora spei firme
instinctu et ~one prefati A. et aliorum
messes oblate spem ‥ in humani generis ~onem suffocabantur
~ones emittunt et comminaciones superbas adjungunt
salvis ~onibus et appellationibus ad sedem apostolicam licite directis
appelatione seu ~one non obstante
idem rector ‥ suam appellacionem seu ~onem innovans
consulit ergo quod per nuncios respondeatur sibi ‥ et, si gravare voluerit, quod habeantur ~ones et appellaciones parate
J. B., notario, pro signacione j ~onis pro suppriore et capitulo, prioratu vacante
- 1. provocatie, uitdaging tot een gevecht; ➤ per provocationem pugnare;
- 2. beroep, appèl [adversus iniuriam magistratuum; ad populum]; ➤ provocationes omnium rerum;
- 3. (jur. t.t.) recht op beroep; ➤ magistratus sine provocatione tegen wie men niet in beroep kan gaan.
- provoco, a citation before a higher tribunal, appeal: ad populum: poena sine provocatione: de provocatione certatum ad populum est, L.: provocationes omnium rerum.
-
…exacti in exilium innocentes, tum bona direpta multorum, tum annui consules, tum demissi populo fasces, tum provocationes omnium rerum, tum secessiones plebei, tum prorsus ita acta pleraque, ut in populo essent omnia. Est…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…vestris vectigalibus non fruendis, sed alienandis ; deinde orbis terrarum gentiumque omnium datur cognitio sine consilio, poena sine provocatione, animadversio sine auxilio. iudicare per quinquennium vel de consulibus vel de ipsis tribunis plebis poterunt ; de illis…
Cicero, de Lege Agraria
-
…, legem ad populum tulit eam, quae centuriatis comitiis prima lata est, ne quis magistratus civem Romanum adversus provocationem necaret neve verberaret. Provocationem autem etiam a regibus fuisse declarant pontificii libri, significant nostri etiam augurales, itemque…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…rem publicam efficiebat Minime vero, Laelius, quoniam quidem populi res non erat. Quid cum decemviri Romae sine provocatione fuerunt tertio illo anno, cum vindicias amisisset ipsa libertas Populi nulla res erat, immo vero id populus egit…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…est, ut et consules et tribuni pl. magistratu se abdicarent, atque ut x viri maxima potestate sine provocatione crearentur, qui et summum imperium haberent et leges scriberent. Qui cum x tabulas summa legum aequitate prudentiaque conscripsissent…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…eam, quae centuriatis comitiis prima lata est, ne quis magistratus civem Romanum adversus provocationem necaret neve verberaret. Provocationem autem etiam a regibus fuisse declarant pontificii libri, significant nostri etiam augurales, itemque ab omni iudicio poenaque provocari…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…Caesaris, quae iubent ei qui de vi itemque ei qui maiestatis damnatus sit aqua et igni interdici quibus cum provocatio datur, nonne acta Caesaris rescinduntur quae quidem ego, patres conscripti, qui illa numquam probavi, tamen ita…
Cicero, Philippicae
-
…tota res publica praepositis x viris nobilissimis, non oppositis tribunis pl ., nullis aliis adiunctis magistratibus, non provocatione ad populum contra necem et verbera relicta. Ergo horum ex iniustitia subito exorta est maxima perturbatio et totius commutatio…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…quae tres sunt trium Porciorum, ut scitis, quicquam praeter sanctionem attulerunt novi. Itaque Publicola lege illa de provocatione perlata statim securis de fascibus demi iussit postridieque sibi collegam Sp. Lucretium subrogavit suosque ad eum, quod erat…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…multitudini conductae velit, aut iudex qui reum damnare audeat, ut ipse ad operas mercennarias statim protrahatur non igitur provocatio ista lege datur, sed duae maxime salutares leges quaestionesque tolluntur. quid est aliud hortari adulescentis ut turbulenti ,…
Cicero, Philippicae
PROVOCATIO[APPELLATIO]
The Roman term for the appeal from the verdict of the magistrate to the decision of the people.
Under the kings the court of appeal was the Comitia Curiata; after Servius Tullius, the Comitia Centuriata. While, under the arbitrary rule of the kings, the right of appeal was allowed, on the establishment of the Republic, in B.C. 509, this was imposed on the consuls as a duty, and was repeatedly enjoined by special enactments in all cases where it was a question of life and death, or of corporal punishment. The appeal was only valid within the city, and the Pomerium, but not in the camp. Moreover, no one could appeal against the dictator. When afterwards (B.C. 454), besides the consuls, the tribunes and aediles acquired the right of imposing a fine (multa, q. v.), a maximum limit was fixed for it, and if that was exceeded, there was an appeal to the Comitia Tributa.
As this appeal was expected in all legitimate cases, trials of this kind were held immediately before the Comitia concerned with such appeals; and after the verdict had been pronounced by the magistrate presiding, it was either confirmed or reversed by the votes of the people. About B.C. 195 the right of appeal was extended over the whole of Italy and the provinces. After permanent courts for certain offences had been established, the quaestiones perpetuae (see quaestio), the jurisdiction of the people, and with it the appeal thereto, became more and more limited. For the provocatio under the Empire, see appellatio.