provocator
provocator, a kind of gladiator
prōvŏcātor, ōris, m. [provoco].
- In gen., a challenger to combat, Liv. Epit. 48 med.; Just. 10, 3, 3; 33, 4, 12; Gell. 9, 13, 4; Flor. 2, 17, 11.—
- II In partic., a kind of gladiator, Cic. Sest. 64, 134; Inscr. Orell. 2566 and 2568.
prōvocātor, ōris, m. (provoco), der Herausforderer zum Kampfe, Liv. epit., Flor., Aur. Vict. u.a. – als eine besondere Art von Gladiatoren, die nicht festen Fußes, sondern den Gegner geschickt von irgend einer Seite plötzlich angriffen, Cic. Sest. 134. Corp. inscr. Lat. 4, 2483. 5, 4502 u. 6, 631.
pro domino duellum expetiit et ~orem interemit
absconderat se rex ‥ quatinus missis ~oribus inprovidi ruerent in ipsum inimici
sic irarum ~or [cf. ] discensiones et discordias producitProv. xxx 33
sed reipsa contemptores et legis ejus prevaricatores ire ipsius ~ores super populum videntur
prōvŏcātŏr, (16) ōris, m. (provoco), celui qui défie, provocateur : Just. 10, 3, 3 || sorte de gladiateur : Cic. Sest. 134.
- 1. uitdager tot een gevecht;
- 2. speciaal soort gladiator, die zijn tegenstander uit onverwachte hoek plotseling aanviel;
- 3. (jur. t.t.) iem. die gebruik maakt v.h. recht op beroep, appellant.
Johannes de Auvillari primus ostiarius et Provocator causarum parlamenti, etc.Vide supra Proclamator audientiæ.
prōvocātor ōris, m
- provoco, a kind of gladiator.