provocativus

prōvŏcātīvus, a, um, adj. [provoco], called forth, elicited (post-class.).

• I Pass.: crementa animae, Tert. Anim. 37 ext.—
• II Act., calling forth, eliciting: unguenta, Cael. Aur. Acut. 3, 4, 40.

prōvocātīvus, a, um (provoco), I) passiv = hervorgelockt, Tert. de anim. 37 extr. – II) aktiv = hervorlockend, abführend, unguenta, Cael. Aur. de acut. 3, 4, 40.

provocativus [LL] , that causes or brings about, provocative (w. obj. gen.). b (as sb. n., med.) medicine or remedy that induces certain condition, (~um sudoris) a sudorific, a diaphoretic. modo incipiunt cantulena apud scolares nostros que libidinum sunt ~a apud laycos S. Gaunt Serm. 211.  b fiant ~a sudoris ut fomentationes circa pedes Gilb. I 18v. 2.

prōvŏcātīvus, a, um (provoco), ¶ 1 qui est provoqué, excité : Tert. Anim. 37 ¶ 2 capable de provoquer, excitant : C. Aur. Acut. 3, 4, 40.