purgator
purgātor, ōris, m. [purgo].
- Lit., a cleanser, purger (post-class.): cloacarum, Firm. Math. 8, 20: ferarum, an exterminator of wild beasts, Ap. Apol. p. 288, 26.—
- II Trop.: animae, Aug. Civ. Dei, 10, 10.
pūrgātor, ōris, m. (purgo), der Reiniger, Säuberer, I) eig.: latrinarum cloacarumque purgatores, Firm. math. 8, 20: p. ferarum, Befreier von wilden Tieren (v. Herkules), Apul. apol. 22 u. Inscr. ap. Burm. Anthol. Lat. 1. p. 20. – II) übtr.: animae, Augustin. de civ. dei 10, 10.
dicitur purgo quasi purum te ago, et inde ~or
nec manus ‥ ~oribus aquis obduxerat
porcorum are ~or
propter exempli ‥ perniciem tam detestabilis et tam pravi et indelebilem tanti scandali notam ac mendam, que tam atra nevi fuligine, quam nullo nitro nullaque fullonis herba diluere quantalibet ~oris cura valebit
Malcolmo, ~ori aule, xiij s. iiij d.
qui cupit se purgare, cum ~ores habere non possit, pro convicto haberi non debet
major et cives ‥ debent eligere ‥ ~ores per quos lex debet fieri, de melioribus et fidelioribus civitatis(
pūrgātŏr, ōris, m. (purgo), ¶ 1 celui qui nettoie, cureur : Firm. Math. 8, 20 || [fig.] ferarum Apul. Apol. 22, destructeur des monstres [Hercule] ¶ 2 qui purifie : animæ Aug. Civ. 10, 10, qui purifie lʼâme.