queo

non credere quivi
I couldn’t believe

queō, quīvī or quiī, quitus, quīre, irreg. n.: to be able, can, 6.463.

quĕo, īvi and ii, ĭtum, v. n. [etym. dub.; cf. Sanscr. çvay āmi, am strong or able],

• to be able, I (thou, he, etc.) can (class.; esp. freq. with a negation; Cic. does not use nequeo in the first pers. sing.; for a full account of the forms in use, v. Neue, Formenl. 2, p. 607 sqq.; cf.: possum, polleo, valeo).—With inf.: non queo reliqua scribere, Cic. Fam. 14, 1, 5: non quis, Hor. S. 2, 7, 92: non quit sentire dolorem, Lucr. 3, 647: ut quimus, Ter. And. 805: quod vos dicere non quitis, Arn. 3, 104: quod manu non queunt tangere, Plaut. Trin. 2, 2, 10 (285): queam, Hor. S. 2, 5, 2; Plaut. Bacch. 4, 8, 5 (846): queas, id. ib. 4, 8, 74 (915); Hor. S. 2, 5, 10: queat, Sall. C. 58, 15: queamus, Verg. A. 10, 19: si queant, Just. 5, 4, 15: non quibam, Plaut. Trin. 3, 2, 31 (657): quibat, id. Rud. 3, 1, 8 (600); Vulg. Dan. 8, 7: quirem, Plaut. Merc. prol. 55: quiret, Cic. Off. 3, 15, 62; Tac. A. 1, 66: quirent, Stat. S. 5, 3, 60: nec credere quivi, Verg. A. 6, 463: quivit, Ter. And. 655; Nep. Att. 19, 2: quiit, Att. ap. Macr. S. 6, 1: quivimus, Vulg. Dan. 13, 39: quistis, Juvenc. 2, 679: quiverunt, Quadrig. ap. Gell. 15, 1: quivere, Tac. H. 3, 25: quivero, Vulg. Exod. 32, 30: quiverit, Liv. 4, 24; Tac. A. 1, 66: quierit, Lucr. 6, 855: quiveritis, Arn. 5, 161: quiverint, Hier. in Isa. 8, 24, 13: quissent, Aus. Epigr. 139: quibo, Plaut. Mil. 4, 6, 25 (1240): quibunt, Arn. 7, 218: quiens, Ap. Met. 6, 5, 2; in abl.: queunte, Cod. Just. 1, 3, 46: quire, Gell. 11, 9, 1: quisse, Lucr. 5, 1422.— Affirmatively: hoc queo dicere, Cic. Sen. 10, 32: habere quod queant dicere, id. Lael. 20, 71; id. Tusc. 5, 37, 108: queat, id. Rep. 2, 3, 6: queamus, id. de Or. 1, 58, 250: queunt, Sall. J. 44, 5; Col. 2, 2, 22. — In pass.: si non sarciri quitur, Caecil. ap. Diom. p. 380 P.: percipi queuntur, Att. ib.: suppleri queatur, Lucr. 1, 1045: subigi queantur, Plaut. Pers. 2, 2, 12 (194): neque vi impelli, neque prece quitus sum, could not be driven, Att. ap. Diom. p. 380 P.: forma nosci non quita est, Ter. Hec. 572.—As dep.: pollicitus ita facturum, ne sic quidem quitus est, could not, was not able, Ap. Apol. p. 274, 17.

queo, īvī u. iī, itum, īre (Anom.), können, vermögen = in der Lage sein (während posse = die Kraft haben, imstande sein), gew. mit der Negation, non queo (bes. bei Cic., der nie in der ersten Person nequeo sagt), quantum queam od. queat, Ter.: ut quimus aiunt, quando ut volumus non licet, Ter. – m. Infin., quod officiose factum queant dicere, Cic. de amic. 71: quis est, qui pro rerum atrocitate deplorare tantas calamitates queat? Cic. Phil. 11, 6: namque aliud quid sit, quod iam implorare queamus? Verg. Aen. 10, 19: m. Negation, si id facere non queunt, Plaut.: nunc hic, quom opus est, non quit dicere, Plaut.: non quit sentire dolorem, Lucr.: talis inter viros amicitia tantas opportunitates habet, quantas vix queo dicere, Cic.: non queo reliqua scribere, Cic.: nec credere quivi, Verg.: ut vis a censoribus nullius auctoritate praeterquam ipsius Mamerci deterreri quiverit, Liv. – Pass., aber nur mit folg. Infin. Pass., suppleri queatur, Lucr.: forma nosci non quita est, Ter. – ➳ Synkop. Perfektformen, quistis, Iuvenc. 2, 674: quissent, Auson. epigr. 139, 8: quisse, Lucr. 5, 1420: Imperf. quibat, Plaut. rud. 600: Futur. quibo, Plaut. mil. 1240. Pacuv. tr. 154: quibunt, Arnob. 7, 10: Partiz. quiens, Apul. met. 6, 5; 9, 40 u. 10, 23: queens, Quint. 8, 3, 33 (vgl. Prisc. de nomin. et pronom. 70. p. 456, 22 K., wo quiens u. queens): Abl. queunte, Cod. Iust. 1, 3, 46. Vgl. Georges Lexik. der lat. Wortf. S. 580.

quĕō, (8) īvī et ĭī, ĭtum, īre, pouvoir, être en état de, [employé surtout avec une nég.] : [avec inf.] barbari quidam ferro decertare acerrume possunt, ægrotare viriliter non queunt Cic. Tusc. 2, 65, des barbares peuvent se battre à outrance le fer à la main, et ils ne sont pas en état dʼêtre malades virilement, cf. Cic. Rep. 2, 6 || queo Cic. CM 32 ; non queo Cic. Fam. 14, 1, 5 ; non quis Hor. S. 2, 7, 92 ; non quit Lucr. 3, 647, etc.; queunt Sall. J. 44, 5 ; queam, queas, queat, queamus, queant, quibam, quibat ; quiret Cic. Off. 3, 62 ; quivit Nep. Att. 19, 2 ; quiverit Tac. Ann. 1, 66 ; quivere Tac. H. 3, 25 ; quiverunt Sall. J. 58, 3 ; quibo Pl. Mil. 1240 || [pass. avec inf. pass.] : forma nosci non quita est Ter. Hec. 752, les traits nʼont pu être reconnus, cf. Pl. Pers. 194 ; Lucr. 1, 1045.

➳ sync. quisse Lucr. 5, 1422 || part. prés. queens *Quint. 8, 3, 33 ; quiens Apul. M. 6, 5 ; 9, 40.

queo , is, ivi vel ii, itum, ire. def.
能。可。\*Queatur, queantur. p.

Suggest a Translation
See an image

queō quīvī, quitus, īre,

• to be able, can: minus queo viri culpā quam, etc., T.: Ut quimus, quando ut volumus non licet, T.: non quis, H.: ut tibi irasci non queat, T.: quibus amissas reparare queam res Artibus, H.: quid sit quod implorare queamus?V.: ut ducere animum non queant: ut vis deterreri quiverit, L.: hoc queo dicere: ut te redimas quam queas Minumo, as cheaply as possible, T.: nuptias quantum queam ut maturem, all I can, T.: ego me in pedes quantum queo, at the top of my speed, T.: forma nosci non quita est, T.