radico
rādīco, āvi, 1, v. n., and rādīcor, ātus, 1, v. dep. n. [radix], to strike root, take root (post-Aug.).
- I Lit.
- 1 Form radico, Cassiod. H. E. 2, 6. —
- 2 Form radicor: mergi facile radicantur, Col. 4, 2, 2; Plin. 13, 4, 8, § 36; 18, 7, 10, § 51 al.
- —Hence, rādīcātus, a, um, having roots: semina, Col. Arb. 20 fin.; Pall. Febr. 10, 1; 18, 1; 19, 2 al.—
- II Trop.: et radicavi in populo honorificato (i. e. ego sapientia), have found a home, struck root, Vulg. Ecclus. 24, 16: in caritate radicati et fundati, id. Eph. 3, 17. —rādīcātus, a, um, rooted, Sid. Ep. 5, 10 fin.
rādīco, āvi, āre (radix), Wurzel schlagen, v. Gewächsen, volentes zizaniorum germina radicare, Cassiod. hist. eccl. 2, 6: bildl., radicavi in populo honorificato, v. der Weisheit, Vulg. Sirach 24, 16.
rādīcō, āvī, āre (radix), intr., c. radicor : [fig.] Vulg. Eccli. 24, 16.