radicor
rādīcor, ātus sum, ārī (radix), Wurzel fassen, einwurzeln, bekleiben, v. Bäumen, Pflanzen, Colum. u. Plin.: bildl., frutex peccati radicabitur in illis, Vulg. Sirach 3, 30. – Partic. rādīcātus, a, um, Wurzel habend, Colum. u. Pallad. od. eingewurzelt, radicatus in terra truncus eorum, Vulg. Isai. 40, 24. – bildl., eingewurzelt, Sidon. epist. 5, 10, 4. Oros. 2, 17, 17: in caritate radicati, Vulg. Ephes. 3, 7: radicati in ipso, Vulg. Coloss. 2, 7.
rādīcor, ātus sum, ārī (radix), intr., prendre racine, pousser des racines, raciner : Col. Rust. 4, 3, 2 ; in rectum Plin. 13, 36, avoir la racine pivotante || radicatus Col. Arb. 20, [non retrouvé]enraciné ; [fig.] Sid. Ep. 5, 10.