recitatio
recitatio, a reading aloud, public reading
rĕcĭtātĭo, ōnis, f. [recito].
- A publicist's t. t., a reading aloud of documents in judicial proceedings: ut eum recitationis suae poeniteret, Cic. Clu. 51, 141; Auct. Her. 2, 10, 14 fin.; Cic. Dom. 9, 22; Suet. Calig. 16.—
- II A reading aloud of literary works (post-Aug.), Plin. Ep. 3, 15, 3; 3, 18, 4; Tac. Or. 9; 10; Suet. Claud. 41.— Plur., Plin. Ep. 1, 13 fin.; Tac. Or. 10.
recitātio, ōnis, f. (recito), das Vorlesen, a) der Dokumente bei gerichtl. Verhandlungen, Cic. u.a. – b) eigener schriftstellerischer Werke, die Vorlesung, auch im Plur., Sen., Plin. ep. u.a.
post evangelii ~onem et ‘Agnus Dei’ decantationem
non plus laudis habent, si res recitentur inepte, / quam sine premissis, recitatio facta venuste
non interfuit ~oni communicacionis in curia, sed contractui interfuit
magistro Yale pro ~one penuli ‥ v s. v d.
quam inspeccionem, ~onem, et confirmacionem ipsius E. reg’
non obstante aliqua omissione et non ~one aut mala et prepropera ~one in eisdem litteris
hec autem que breviter et facile diximus ‥ sufficiant ad presens de ~one mirabilium mundi
rĕcĭtātĭō, (12) ōnis, f. (recito), ¶ 1 action de lire à haute voix, lecture : Cic. Clu. 141 ¶ 2 lecture [faite par un auteur], lecture publique : Plin. Min. Ep. 3, 15, 3 ; Tac. D. 9.
- 1. het voorlezen van documenten bij rechtszittingen;
- 2. (postklass.) voorlezing uit eigen werk.
recitātiō ōnis, f
- recito, a reading aloud, public reading: ut illum recitationis suae poeniteret: rarissimarum recitationum fama, Ta.: recitationem eventus prosequatur, Ta.