recitator
recitator, a reader, reciter, declaimer
rĕcĭtātor, ōris, m. [recito].
- Publicist's t. t., a reader of documents in judicial proceedings, Cic. Inv. 2, 47, 139: tris ipse excitavit recitatores, id. Clu. 51, 141.—
- II A reader, reciter of literary works (not anteAug.), Hor. A. P. 474; Sen. Ep. 95, 2; Plin. Ep. 1, 13, 2 al.
recitātor, ōris, m. (recito), der Vorleser, a) von Dokumenten bei gerichtl. Verhandlungen, Cic. de inv. 2, 139. – b) selbstgeschaffener wissenschaftlicher Werke, Hor., Sen. u.a.
cum literas Romam perlatas ~or legeret
bardi Kambrenses et cantores seu ~ores
res sicut habet se / sic vocem recitator habe
qui, quemadmodum citatus idiota auditas voces effigiat, sic tales ~ores fiunt omnium nulliusque auctores
~or: ‥ si quid restat, fiet vos valete et plaudite, spectatores optimi
que vero tantum demissa per aures ‥ horum non assertor sed ~or existo
videndum est, qualiter persone dignitatum in ecclesia ab antiquitate gentilium et Judeorum originem habuerunt. ‥ lectores carminum ~ores, acoliti scriptores carminum
rĕcĭtātŏr, (14) ōris, m. (recito), ¶ 1 lecteur [de documents judiciaires dans les procès] : Cic. Inv. 2, 139 ; Clu. 141 ¶ 2 lecteur, auteur qui lit publiquement ses ouvrages : Sen. Ep. 95, 2 ; Plin. Min. Ep. 1, 13, 2.
- 1. voorlezer van documenten bij rechtszittingen;
- 2. (poët.; postklass.) iem. die voorleest uit eigen werk.
recitātor ōris, m
- recito, a reader, reciter, declaimer: tres recitatores: acerbus, H.