recitative

recitative [recitativus+-e] , by way of reporting or quoting; b (w. ref. to eucharistic prayer). loquitur disputative et ~e et ideo quasi disputando et inquirendo dicit “dicamus quater vel pluries‬ ita quod modicum dicit de propria intencione sed modo pro, modo contra Baconthorpe Quaest. Sent. 3D; quia Hieronymus non asserit sed ~e scribit Holcot Wisd. 8; dicere ‥ ~e est commune ad interrogacionem et improbacionem ad yroniam et quodcumque aliud nudum dicere Wycl. Ver. II 71; nec vidi hanc descripcionem in lege ecclesie vel a sancto doctore expressam nisi ~e Id. Sim. 14.  b aliis dicentibus quod [oraciones ‘hoc est corpus meum’ et ‘hic est sanguis meus’] ponuntur ~e, et tamen conversive, et non sunt assertive, nisi completa conversione (Tyss.) Ziz. 149.