About

Menu

recognitor

recognitor [ML < CL recognitus p. ppl. of of recognoscere+-tor] 1 member of a jury impanelled for an assize or inquest. a1200 ponunt super ~ores quis illorum majus jus habeat CurR I 11; 1205 pro convincendis xij juratoribus ‥ qui fuerunt ~ores in assisa nove dissaisne (v. arramare a); 1218 pro defectu ~orum quia tantum duo venerunt ‥ et ix se essoniaverunt BNB II 5; juraverunt ~ores se numquam scivisse illam terram fuisse separatam ab ecclesia Brakelond f. 138; 1287 eadem assisa per eosdem ~ores venit recognitura si ‥ Eyre Hunts app. 518; precipimus tibi quod distringas ‥ ~ores juratos summonitos in curia nostra State Tri. Ed. I 32; 1333 abbas recuperet seisinam suam de redditu predicto per visum ~orum Reg. S. Aug. 185. 2 critic, judge, editor. 1529 munus proxime missum duplici nomini summum et quod Augustini authoris consummatissimi, et quod Erasmi ~oris exactissimi Ep. Erasm. VIII 293.

Saved

Recent