reclusio
rĕclūsĭo, ōnis, f. [recludo],
- an unclosing, opening: oculi, Cael. Aur. Tard. 2, 1, 8.
reclūsio, ōnis, f. (recludo), die Eröffnung, Isid. reg. mon. 19, 2: non valere perfectam facere reclusionem, sich nicht völlig öffnen können (v. Auge), Cael. Aur. de morb. chron. 2, 1, 8.
de ~one x tribuum ‥ . respondit quod artius includeret eos
si ex non ~one bovis ‥ mors viri vel mulieris accidit, Domino non recludenti minime imputatur
eam [anchoristam ] ‥ recludatis in loco predicto, officium quod in hujusmodi ~one fieri consuevit debite ‥ peragendo
Celestini ‥ profitentes regulam Sancti Benedicti ‥ se astringunt ad ~onem perpetuam
sui successit in honorem et ~onem monialis de Markyata
rĕclūsĭō, ōnis, f. (recludo), action dʼouvrir, ouverture : C. Aur. Chron. 3, 1, 8.
Reclusionis lexmemoratur in Vita S. Johannis Abb. Gorziensis, sæc. 5. Benedict. pag. 375. Ea lege non licebat iis, qui semel in cellam solemni more reclusi erant, ex ea unquam egredi, nisi cogeret utilitas major, vel necessitas, ut jam dictum est in voce Inclusi.