recogito
recogito, to think over, reconsider
rĕ-cōgĭto, āvi, no sup., 1, v. a.,
- to think over, consider, reflect upon (rare): homunculi quanti sunt, quom recogito! Plaut. Capt. prol. 51; id. Curc. 3, 5 (375); id. Merc. 4, 4, 2 (742); id. Stich. 2, 1, 29 (302): tu mihi videris de formā Minucianā in otio recogitasse, * Cic. Q. Fr. 2, 2, 1: saepe mecum retractans ac recogitans, quam ... exoleverit disciplina ruris, Col. 1, prooem. § 13: quidquid dixi cum recogito, Sen. Vit. Beat. 2, 3: in corde, Vulg. Deut. 8, 5: de nobis Deus, id. Jonae, 1, 6; Tert. ad Max. 1, 4; id. adv. Marc. 1, 5.
re-cōgito, āvī, āre, bei sich überdenken, -erwägen, überlegen, mit u. ohne secum, m. folg. indir. Fragesatz, Plaut. Colum. u.a. (s. Gronov Plaut. capt. prol. 51). – m. de u. Abl. = wieder denken an usw., Cic. ad Q. fr. 2, 2, 1.
See: recogitare
rĕcōgĭtō, (14) āvī, āre, intr., repasser dans son esprit : Pl. Capt. 51, etc. || de aliqua re Cic. Q. 2, 2, 1, réfléchir à nouveau sur qqch.
- 1. (kom.; postklass.) (secum) overdenken, overwegen;
- 2. opnieuw denken aan (m. de).
re-cōgitō āvī, —, āre,
- to think over, reconsider: de formā Numisianā.