reduvia
reduvia, a hang-nail, loose finger-nail
rĕdŭvĭa (rĕdĭvĭa), ae, f.
- 1 A hangnail on the finger: rediviam quidam, alii reluvium appellant, cum circa ungues cutis se resolvit, Fest. p. 270, 17 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 271, 11 ib.; so, redivia, Titin. ib.: reduviae, Plin. 30, 12, 37, § 111; 28, 4, 8, § 40.— Prov.: cum capiti mederi debeam, reduviam curo, i. e. to be busy about trifles, Cic. Rosc. Am. 44, 128. —
- 2 Transf., a remainder, remnant, fragment: escarum, Sol. 32, 25: conchyliorum, id. 9, 9.
reduvia (redivia), ae, f. (v. *reduo, wie exuviae von exuo), I) der Nietnagel, Neidnagel, am Finger, Plur., Plin. 28, 40: verb. reduviae et quae in digitis nascuntur pterygia, Plin. 30, 111: rediviae flagri! als Schimpfwort (v. einem Sklaven), etwa Geißelabnutzer! Titin. com. 132. – Sprichw., qui, cum capiti Sex. Roscii mederi debeam, reduviam curem, der ich mich, während es mir obliegt, dem Sex. Roscius das Leben zu retten, bei einer Kleinigkeit (der Rückgabe der Güter) aufhalte, Cic. Rosc. Am. 128. – II) das Abgelegte, der Überrest, conchyliorum, Solin. 9. § 9: escarum, Solin. 32. § 25: u. (wie exuviae) die abgelegte Haut der Schlangen, Placid. gloss. V, 39, 12.
induvie et ~ie, indumenta
redibue [l. reduvie ], serpentium spolia
rĕdŭvĭa (rĕdĭv-), æ, f. , ¶ 1 envie aux doigts : Plin. 28, 40 ; 30, 111 || [prov.] qui, cum capiti Sex. Roscii mederi debeam, reduviam curem Cic. Amer. 128, moi qui, devant sauver la tête de Sex. Roscius, mʼoccupe de soigner une simple envie [mʼoccupe de vétilles] ¶ 2 restes, débris : Sol. 9, 8 ; 32, 25.
- 1. dwangnagel;
- 2. (metaf.) kleinigheid.
reduvia (redivia) ae, f
- red-+4 AV-, a hang-nail, loose finger-nail: reduviam curare, i. e. to be engrossed by a trifle.