reduplicatio
rĕdŭplĭcātĭo, ōnis, f. [re-duplico], rhet. t. t., = ἀναδίπλωσις,
- repetition, Mart. Cap. 5, § 533; Boëth. Aristot. Anal. 1, 38.
reduplicātio, ōnis, f. (reduplico) = ἀναδίπλωσις, ἐπαναδίπλωσις, die Verdoppelung, die Wiederholung, als rhet. Fig., wenn ein Wort am Anfang steht u. am Ende wiederholt wird, Aquil. Rom. § 32. Mart. Cap. 5. § 533 Eyss. Boëth. Aristot. anal. 1, 38, p. 497.
ad propositum ‥ dico quod si ~o ista quantum ad utraque ista accipiatur in majori, ipsa est vera et minor est falsa
intelligendo illud quod sequitur ~onem accipi secundum racionem suam formalem
ad hoc est exemplum: homo enim et non-homo sunt opposita immediata, et tamen formaliter de aliquo cum ~one neutrum dicitur
quando igitur accipitur pro majori quod relatum secundum illud esse realiter distinguitur a suo correlativo quo realiter refertur ad ipsum, potest esse ~o racione fundamenti vel racione relacionis
rĕdŭplĭcātĭō, ōnis, f. (re, duplico), redoublement, réduplication [fig. de rhét.] : Capel. 5, 533.