regno
regno, to have royal power, be king, rule, reign
BWL
in different kinds of wills, everyone nevertheless wanted to be ruled
Frieze-Dennison Vergil
Could not find regnatur in Logeion dictionaries.
regnatur Verb: present passive indicative 3rd singular of regno
- I Neutr., to have royal power, to be king, to rule, reign: ubi Pterela rex regnavit, Plaut. Am. 1, 1, 257 (409): Romulus cum septem et triginta regnavisset annos, Cic. Rep. 2, 10, 17; cf. id. ib. 2, 14, 27; 2, 18, 33; 2, 20, 36: Servius injussu populi regnavisse traditur, id. ib. 2, 21, 37: (Mithridates) annum jam tertium et vicesimum regnat, et ita regnat, ut, etc., id. Imp. Pomp. 3, 7: tertium jam nunc annum regnans, Caes. B. G. 5, 25: regnante Romulo, Cic. Rep. 1, 16, 25: (Camers) tacitis regnavit Amyclis, Verg. A. 10, 564: quālibet exules In parte regnanto beati, Hor. C. 3, 3, 39: Latio regnans, Verg. A. 1, 265: regnandi dira cupido, id. G. 1, 37: Albae regnare, Liv. 1, 3: Romae, id. 1, 17 fin.; 1, 40: Tusco profundo, Ov. M. 14, 223: Graias per urbes, Verg. A. 3, 295: in Colchis, Plin. 33, 3, 15, § 52: advenae in nos regnaverunt, Tac. A. 11, 24.—Once poet., like βασιλεύω, with gen.: quā Daunus agrestium Regnavit populorum, Hor. C. 3, 30, 12.—Impers. pass.: hic jam ter centum totos regnabitur annos Gente sub Hectoreā, Verg. A. 1, 272: quia post Tatii mortem ab suā parte non erat regnandum ... in variis voluntatibus regnari tamen omnes volebant, Liv. 1, 17 Drak. N. cr.: regnatum Romae ab conditā urbe ad liberatam annos ducentos quadraginta quattuor, id. 1, 60 fin.: hinc Cytherea tuis longo regnabitur aevo, Sil. 3, 592.—
- B In gen., to be lord, to rule, reign, govern, be supreme (syn. dominor); in a good sense: quoniam equitum centurias tenes, in quibus regnas, Cic. Fam. 11, 16 fin.; cf.: regnare in judiciis, Quint. 10, 1, 112: vivo et regno, Hor. Ep. 1, 10, 8. — Esp., of the gods: caelo tonantem credimus Jovem Regnare, Hor. C. 3, 5, 2: Saturno regnante, Ov. F. 1, 193: secundo Caesare regnes, Hor. C. 1, 12, 52.— In a bad sense (very freq.), to lord it, tyrannize, domineer, Cic. Sull. 7, 21: regnavit is paucos menses, id. Lael. 12, 41: quin se ille interfecto Milone regnaturum putaret, id. Mil. 16, 43: Timarchidem fugitivum omnibus oppidis per triennium scitote regnasse, id. Verr. 2, 2, 54, § 136: nec jam libertate contentos esse, nisi etiam regnent ac dominentur, Liv. 24, 29, 7 Drak.; cf. so with dominari, Cic. Rep. 3, 12, 21; Flor. 3, 12, 9.—
- b Of things, to reign, rule, hold sway (mostly poet.): umor regnavit in arvis, Lucr. 5, 395: (ignis) per ramos victor regnat, Verg. G. 2, 307: in totum regnaret Sirius annum, Stat. Th. 1, 635: cum regnat rosa (i. e. at a banquet, where the guests were crowned with roses), Mart. 10, 19, 20: quid faciunt leges, ubi sola pecunia regnat? Petr. poët. Sat. 14, 2; Claud. Rapt. Pros. 2, 74.—
- 2 Trop., to rule, have the mastery, prevail, predominate: Παθητικόν, in quo uno regnat oratio, Cic. Or. 37, 128; cf.: (eloquentia) hic regnat, hic imperat, hic sola vincit, Quint. 7, 4, 24; 11, 3, 181: ardor edendi per avidas fauces regnat, Ov. M. 8, 829; cf.: ebrietas geminata libidine regnat, id. ib. 12, 221: regnat nequitiā, Sen. Ben. 1, 10: morbus regnans, Grat. Cyn. 462. —
- II Act., to rule, sway, govern (only in pass., and poet. and in post-Aug. prose); part. perf. with dat. of agent: terra acri quondam regnata Lycurgo, Verg. A. 3, 14: Latio regnata per arva Saturno quondam, id. ib. 6, 794; Ov. M. 8, 623; 13, 720; id. H. 10, 69; Hor. C. 2, 6, 11; 3, 29, 27; Sil. 14, 7: si unquam regnandam acceperit Albam, Verg. A. 6, 770: trans Lugios Gotones regnantur, paulo jam adductius quam ceterae Germanorum gentes, Tac. G. 44: exceptis iis gentibus quae regnantur, id. ib. 25; cf. id. A. 13, 54: quae (gentes) regnantur, id. H. 1, 16 fin.; Mel. 2, 2, 24: gens regnata feminis, Plin. 6, 20, 23, § 76.
I intr., ¶ 1 régner, être roi : Romulus septem et triginta regnavit annos Cic. Rep. 2, 17, Romulus régna trente-sept ans ; Servio Tullio regnante Cic. Br. 39, sous le règne de Servius Tullius ; in Asia regnare Cic. Sest. 58, occuper le trône en Asie ; omnibus oppidis Cic. Verr. 2, 2, 137, faire fonction de roi dans toutes les villes ; advenæ in nos regnaverunt Tac. Ann. 11, 24, des étrangers ont régné sur nous || [pass. impers.] : hic regnabitur gente sub Hectorea Virg. En. 1, 272, là le pouvoir royal appartiendra à la famille dʼHector ; regnatum Romæ ab condita urbe annos ducentos quadraginta quattuor Liv. 1, 60, 3, la royauté à Rome se maintint depuis la fondation de la ville durant deux cent quarante-quatre ans ¶ 2 exercer le pouvoir absolu, dominer à la façon dʼun roi : Cic. Phil. 2, 29 ; 5, 44 ; Mil. 45 ; Læl. 41, etc. || [fig.] in quo uno regnat oratio Cic. Or. 128, [le pathétique] où par excellence triomphe lʼéloquence, cf. Quint. 7, 4, 24 ; 11, 3, 181 ; ignis per ramos victor regnat Virg. G. 2, 307, le feu victorieux étend son empire de branche en branche.
II tr. [seult au pass.] : regnandam accipere Albam Virg. En. 6, 770, recevoir le trône dʼAlbe ; terra regnata Lycurgo Virg. En. 3, 14, terre sur laquelle régna Lycurgue, cf. Virg. En. 6, 794 ; Ov. M. 8, 623, etc. || Gotones regnantur Tac. G. 44, les Gotons sont en royauté, ont des rois, cf. G. 25 ; Ann. 13, 54 ; H. 1, 16.
- 1. koning zijn, heersen, regeren (over: in m. acc.; gen.) [in nos; populorum; Romae; Graias per urbes]; ➤ regnandi dira cupido; Numā regnante onder de regering v. Numa; onpers.: regnatum est Romae ab condita urbe annos CCXLIV in Rome hebben koningen geregeerd;
- 2. (metaf.) heersen, gebieden; ➤ Graeciā iam regnante; vivo et regno ik leef als een vorst;
- 3. de baas spelen, de lakens uitdelen; ➤ alqs audaciā regnat in omnibus oppidis; regnavit Gracchus quidem paucos menses;
- 4. (v. niet-lev.) heersen, de overhand hebben; ➤ ignis per alta cacumina regnat woedt; ardor edendi per viscera regnat; regnat ebrietas; II. tr. (poët.; postklass.) beheersen, alleen pass.; ➤ regnandam accipere Albam; (m. dat. v.d. pers.: door) terra regnata Philippo; — abs. als monarchie geregeerd worden, een koning hebben: gentes quae regnantur.
- regnum, to have royal power, be king, rule, reign: triginta annos: iniussu populi: tertium iam hunc annum regnans, Cs.: regnante Romulo: regnandi dira cupido, V.: Albae regnare, L.: Tusco profundo, O.: quā Daunus agrestium Regnavit populorum, H.: ter centum totos regnabitur annos Gente sub Hectoreā, V.: quia post Tati mortem non erat regnatum, L.— Trans., only pass.(poet. or late): terra acri quondam regnata Lycurgo, ruled by, V.: Latio regnata per arva Saturno quondam, in which Saturn was king, V.: trans Lugios Gotones regnantur, have kings, Ta.—To be lord, rule, reign, govern, be swpreme: equitum centurias tenere, in quibus regnas: vivo et regno, H.: Caelo tonantem credidimus Iovem Regnare, H.—To lord it, tyrannize, domineer: regnavit is paucos mensīs: se ille interfecto Milone regnaturum putaret: regnare ac dominari, L.: Per ramos victor regnat (ignis), V.—Fig., to rule, have the mastery, prevail, predominate: in quo uno regnat oratio: ebrietas geminata libidine regnat, O.
-
…feritatis imago est. Occidit una domus. Sed non domus una perire digna fuit qua terra patet, fera regnat Erinys. In facinus iurasse putes. Dent ocius omnes quas meruere pati sic stat sententia poenas. Dicta Iovis…
Ovid, Metamorphoses
-
…tectus robora conprendit frondesque elapsus in altas ingentem caelo sonitum dedit ; inde secutus per ramos victor perque alta cacumina regnat et totum involvit flammis nemus et ruit atram ad caelum picea crassus caligine nubem, praesertim si tempestas a vertice…
Vergil, Georgics
-
…convenire, nullam pactionem fieri potuisse hodie potest. sed neutri σκοπὸς est ille ut nos beati simus ; uterque regnare vult. haec a te invitatus breviter exposui. voluisti enim me quid de his malis sentirem ostendere. προθεσπίζω…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…, non item ; species enim utilitatis animum pepulit eius ; cui cum visum esset utilius solum quam cum altero regnare, fratrem interemit. Omisit hic et pietatem et humanitatem, ut id, quod utile videbatur neque erat ,…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…vero inde reditus Romam, quae perturbatio totius urbis memineramus Cinnam nimis potentem, Sullam postea dominantem, modo Caesarem regnantem videramus. erant fortasse gladii, sed absconditi nec ita multi. ista vero quae et quanta barbaria est agmine…
Cicero, Philippicae
-
…expilationes dir ptionesque sociorum et civium, hinc opum nimiarum, potentiae non ferendae, postremo etiam in liberis civitatibus regnandi exsistunt cupiditates, quibus nihil nec taetrius nec foedius excogitari potest. Emolumenta enim rerum fallacibus iudiciis vident, poenam…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…adhuc poenam nullam suo dignam scelere suscepit sed ab illo tempore annum iam tertium et vicesimum regnat, et ita regnat ut se non Ponti neque Cappadociae latebris occultare velit sed emergere ex patrio regno atque in vestris vectigalibus, hoc…
Cicero, pro Lege Manilia
-
…gloriosam putat. Qui autem fatetur honestum non esse in ea civitate, quae libera fuerit quaeque esse debeat, regnare, sed ei, qui id facere possit, esse utile, qua hunc obiurgatione aut quo potius convicio a…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…sed quod litteris exstet, Pherecydes Syrius primus dixit animos esse hominum sempiternos, antiquus sane ; fuit enim meo regnante gentili. hanc opinionem discipulus eius Pythagoras maxime confirmavit, qui cum Superbo regnante in Italiam venisset, tenuit Magnam…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…vitae consuetudinem accommodatum ; alterum, quod idem παθητικὸν nominant, quo perturbantur animi et concitantur, in quo uno regnat oratio. Illud superius come iucundum, ad benevolentiam conciliandam paratum ; hoc vehemens incensum incitatum, quo causae eripiuntur…
M. Tullius Cicero, Orator