resto
resto, to withstand, resist, oppose, stand firm, hold out, not yield
Frieze-Dennison Vergil
Could not find restitisset in Logeion dictionaries.
restitisset Verb: pluperfect active subjunctive 3rd singular of resto
- I To stop behind, keep back, stand still (very rare and only poet., whereas resisto is class.).
- A Lit.: si resto, pergit, ut eam: si ire conor, prohibet betere, Pac. ap. Non. 77, 25. —
- B Trop.: impetus haut longe mediis regionibus restat, Enn. ap. Fest. p. 285 Müll. (Ann. v. 475 Vahl.): nullo dominae teritur molimine amator Restat et immerita sustinet aure minas, stands firm, holds out, Prop. 2, 25 (3, 20), 18. —
- II To withstand, resist, oppose (so less freq. than resisto, and not in Cic. or Caes.).
- A Of military resistance, to stand firm, hold out, not yield; constr. usually absol.; rarely with dat. or adversum: Illyrii restant sicis sibinisque fodantes, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 336 Müll. (Ann. v. 496 Vahl.): validam urbem multos dies restantem pugnando vicit, Sall. ap. Non. 526, 12 (id. H. 1, 75 Dietsch): quia summā vi restare (milites) nunciabantur, Liv. 4, 58 Drak.: solā virtute militum restantes caeduntur caeduntque, id. 6, 30; 32; 8, 39; 23, 45; 26, 3; 29, 2; 34, 14: dum restat Hector, Prop. 3, 8, 31: nunc in restantes mucronem comminus urget, Sil. 10, 25.—Impers. pass.: ut quā minimā vi restatur, eā parte irrumpat, Liv. 34, 15. — With dat.: paucis plures vix restatis, Liv. 23, 45 fin.: restando adversis, Sil. 10, 125.—With adversum: paulum morae attulere ferrati restantibus laminis adversum pila et gladios, Tac. A. 3, 46.—
- B Apart from milit. lang., in gen.: nunc ratio nulla est restandi, nulla facultas, etc., Lucr. 1, 110: is mihi, dum resto, juvenili guttura pugno Rupit, Ov. M. 3, 626; 7, 411: in quā re nunc tam confidenter restas, stulta? oppose me, Ter. Heaut. 1009; cf. Plaut. Most. 5, 2, 50 (1171). —Of things: aera claustris restantia vociferantur, Lucr. 2, 450: restantia claustra, Sil. 7, 130.—
- III To be left, remain (syn. remaneo; the predominant signif. of the word; most freq. in the third person): hujus generis reliquias Restare video, Ter. Ad. 445: ego conviviis delector nec cum aequalibus solum qui pauci jam admodum restant, sed cum vestrā etiam aetate, Cic. Sen. 14, 46: ego vivendo vici mea fata, superstes Restarem ut genitor, Verg. A. 11, 161: de bonis quod restat reliquiarum, Plaut. Rud. 5, 1, 7 (1287); cf. id. Cist. 1, 3, 40 (148): unam sibi spem reliquam in Etruscis restare, Liv. 10, 16; Cic. Scaur. Fragm. 45, p. 268 Orell.: quae (studia) sola ei in malis restiterunt, id. Sull. 26, 74: omnes composui. Felices! Nunc ego resto, Hor. S. 1, 9, 28; Pers. 3, 97: de viginti Restabam solus, Ov. M. 3, 687: jam labor exiguus Phoebo restabat, id. ib. 6, 486: duae restant noctes de mense secundo, id. F. 2, 857: si e nobis aliquid nisi umbra restat, id. Am. 3, 9, 60: jam duo restabant fata tum, Plaut. Bacch. 4, 9, 35 (959): qui e divisione tripartitā duas partes absolverit, huic necesse est restare tertiam, Cic. Off. 3, 2, 9: infinitae caedi, id. Cat. 3, 10: dona ferens pelago et flammis restantia Trojae, left, remaining from the sea, etc., Verg. A. 1, 679: unum etiam restat amico nostro ad omne dedecus, ut, etc., Cic. Att. 8, 7: hoc unum restabat, ut, Ov. M. 2, 471; cf.: illud etiam restiterat, ut, etc., Cic. Quint. 9, 33.— Impers.: restat, ut aut summa neglegentia tibi obstiterit, aut, etc., Cic. Quint. 12, 41; so, restat, ut, id. N. D. 2, 16, 44; 17 init.; Hor. Ep. 1, 1, 27 al.—With inf. (mostly poet.): nec aliud restabat quam corrigere, etc., Liv. 44, 4, 8: restabat aliud nihil, nisi oculos pascere, Ter. Phorm. 85; Ov. M. 1, 700; Stat. S. 4, 1, 40.—
- 2 In partic., with reference to the future, to remain for, await one (rare and mostly poet.): quid restat, nisi porro ut fiam miser, Ter. Hec. 300: placet (vobis) socios sic tractari, quod restat, ut per haec tempora tractatos videtis? i.e. hereafter, for the future, Cic. Verr. 2, 3, 89, § 208: nudus humi jacet infans ... ut aequom est, cui tantum in vitā restet transire malorum, Lucr. 5, 227; Hor. Ep. 1, 6, 27: hoc Latio restare canunt, Verg. A. 7, 270; Ov. F. 2, 749.
➳ pf. restavi Aug. Serm. 112, 2, Mai ; subj. pf. restaverit *Prop. 2, 34, 53.
- 1. (achter)blijven [Romae; ad urbis incendium];
- 2. overblijven, over zijn; ➤ (hoc, id, illud) restat (m. ut; inf.) (er, het) blijft (nog) over (dat, te); nihil aliud restat, nisi of quam (m. inf.); summa studia amicorum ei sola in malis restiterunt; una spes restat in Etruscis; dona pelago et flammis restantia (Verg.) die aan de zee en de vlammen ontkomen zijn, uit de zee en de vlammen gered zijn;
- 3. in leven blijven, nog in leven zijn; ➤ pauci restant; ex multis unus alci restat;
- 4. nog te wachten staan; ➤ hoc Latio restat; quod restat toekomstig, voor de toekomst;
- 5. zich verzetten, weerstaan of tegenstand bieden, standhouden, ook metaf. [confidenter; fortiter]; ➤ laminae restantes adversum pila et gladios;
- 6. (poët.) blijven (bestaan), voortduren; ➤ amor restat.
剩。停止。留。忤逆。離遠。Caedi resto 剩而未殺者。Quid jam misero mihi denique restat? 吾無福者尙有何法耶。Restiterat ut te in jus adducerent 竟惟有提汝審。Restabat aliud nihil nisi oculos pascere 此時惟有散目而已。\Restavi pro* Restiti.
Suggest a Translation
See an image
- to withstand, resist, oppose, stand firm, hold out, not yield: summā vi, L.: Is mihi, dum resto, guttura Rupit, O.: In quā re nunc tam confidenter restas, oppose me, T.: paucis plures vix restatis, L.: melioribus restas, are opposing your betters, O.—To be left, remain: huius generis reliquias Restare video, T.: cum aequalibus, qui pauci iam admodum restant: unam sibi spem reliquam in Etruscis restare, L.: Omnīs composui . . . ego resto, H.: De viginti Restabam solus, O.: duae restant noctes de mense secundo, O.: Dona flammis restantia Troiae, saved from, V.: hoc etiam restabat, Ut, etc., O.: illud etiam restiterat, ut, etc.: restat, ut omnes unum velint: nec aliud restabat quam conrigere, etc., L.: restabat verba referre, O.: quid restat, nisi porro ut fiam miser, T.: placet (vobis) socios sic tractari, quod restat, ut, etc., i. e. for the future: Ire tamen restat, H.: Hoc Latio restare canunt, V.
-
…quoque pontus haberet. O utinam possim populos reparare paternis artibus atque animas formatae infundere terrae Nunc genus in nobis restat mortale duobus sic visum superis hominumque exempla manemus. Dixerat, et flebant. Placuit caeleste precari numen et auxilium…
Ovid, Metamorphoses
-
…quae dabit huius rabies. Ut illum Di Deaeque senium perdant qui me hodie remoratus est, Meque adeo qui restiterim ; tum autem qui illum flocci fecerim. Sed eccum Parmenonem salve. Quid tu es tristis quidve es alacris…
Terence, Eunuchus
-
…modo Thesproti mirantem subdita regno proxima Misenis aequora nobilibus, nostri cura subit memores a ducere noctes ecquis in extremo restat amore locus an te nescio quis simulatis ignibus hostis sustulit e nostris, Cynthia, carminibus atque utinam mage te…
Propertius, Elegies
-
…certam finem esse viderent aerumnarum homines, aliqua ratione valerent religionibus atque minis obsistere vatum. nunc ratio nulla est restandi, nulla facultas, aeternas quoniam poenas in morte timendum. ignoratur enim quae sit natura animai, nata sit…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…oculis animoque obiecit Erinyn paelicis Argolicae stimulosque in pectore caecos condidit et profugam per totum terruit orbem. Ultimus inmenso restabas, Nile, labori. Quem simul ac tetigit, positis in margine ripae procubuit genibus resupinoque ardua collo ,…
Ovid, Metamorphoses
-
…aureus illi. Sic quoque fallebat. Redeuntem colle Lycaeo Pan videt hanc pinuque caput praecinctus acuta talia verba refert restabat verba referre et precibus spretis fugisse per avia nympham, donec harenosi placidum Ladonis ad amnem venerit. Hic illam…
Ovid, Metamorphoses
-
…longe quidem, Incurvus, tremulus, labiis demissis, gemens. Heus heus tibi dico Chaerea, inquit. Restiti. Scin quid ego te volebam Dic. Cras est mihi Iudicium. Quid tum Ut diligenter nunties Patri ,…
Terence, Eunuchus
-
…formae legantur neque in apparatu critico quicquam adnotatum sit, in omnibus codicibus GKRV H hi his scriptum extare. Restat ut omnibus quorum opera in hac editione conficienda adiutus sum gratias agam, inprimis vero Conrado Ro β bach et…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…tuam ; atqui ita dicas necesse est. Neque vero tu solus, sed ad suam quisque rapiet. age restitero Peripateticis, qui sibi cum oratoribus cognationem esse, qui claros viros a se instructos dicant rem publicam saepe rexisse…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…, non mihi ; nam ego dissensi. quid impudentius publicanis renuntiantibus fuit tamen retinendi ordinis causa facienda iactura. restitit et pervicit Cato. itaque nunc consule in carcere incluso, saepe item seditione commota, aspiravit nemo eorum quorum…
Cicero, Epistulae ad Atticum