rideo
rideo, to laugh
BWL
while Fortune smiles
Frieze-Dennison Vergil
Could not find ridereque in Logeion dictionaries.
ridereque Verb: present active infinitive, Verb: present passive imperative 2nd singular, Verb: present passive indicative 2nd singular of rideo
- I Neutr., to laugh (cf. cachinnor).
- A In gen.: numquam ullo die risi adaeque Neque hoc quod reliquom est plus risuram opinor, Plaut. Cas. 5, 1, 4 (858): risi te hodie multum, id. Stich. 1, 3, 89 (243): ridere convivae, cachinnare ipse Apronius, Cic. Verr. 2, 3, 25, § 62: M. Crassum semel ait in vitā risisse Lucilius, id. Fin. 5, 30, 92: cum ridere voles, Hor. Ep. 1, 4, 16.—With si: ridetque (deus), si mortalis ultra Fas trepidat. Hor. C. 3, 29, 31; so id. Ep. 1, 1, 95 sq.; 1, 19, 43; id. A. P. 105: ridentem dicere verum Quid vetat, while laughing, i.e. in a laughing or jesting manner, id. S. 1, 1, 24; cf. Cic. Fam. 2, 4, 1.—With a homogeneous object: ridere γέλωτα σαρδάνιον, Cic. Fam. 7, 25, 1: tempus flendi et tempus ridendi, Vulg. Eccl. 3, 4.—
- B In partic.
- 1 To laugh pleasantly, to smile; and ridere ad aliquem or alicui, to smile on one (so almost entirely poet.; syn. renideo): Juppiter hic risit tempestatesque serenae Riserunt omnes risu Jovis omnipotentis, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 1, 254 (Ann. v. 445 sq. Vahl.); cf.: vultu Fortuna sereno, Ov. Tr. 1, 5, 27: ridere ad patrem, Cat. 61, 219.—
- b Transf., of things, to laugh or smile, i. q. to look cheerful or pleasant: sedes quietae large diffuso lumine rident, Lucr. 3, 22: tempestas, id. 5, 1395: argentum et pulchra Sicyonia, id. 4, 1125: ille terrarum mihi praeter omnes Angulus ridet, Hor. C. 2, 6, 14: argento domus, id. ib. 4, 11, 6: florum coloribus almus ager, Ov. M. 15, 205: pavonum ridenti lepore, Lucr. 2, 502; cf.: colocasia mixta ridenti acantho, smiling, i.e. glad, Verg. E. 4, 20. — With dat.: tibi rident aequora ponti, smile upon thee, look brightly up to thee, Lucr. 1, 8; Cat. 64, 285. — *
- 2 To laugh in ridicule, to mock (cf. II. B. 2.): quandoque potentior Largis muneribus riserit aemuli, Hor. C. 4, 1, 18.—
- II Act., to laugh at, laugh over any thing.
- A In gen. (class.; cf. Brix ad Plaut. Men. 478): rideo hunc, Ter. Ad. 548; cf. id. Eun. 1008: Acrisium (Juppiter et Venus), Hor. C. 3, 16, 7 et saep.: risi nivem atram, Cic. Q. Fr. 2, 13, 1: joca tua, id. Att. 14, 14, 1: haec ego non rideo, quamvis tu rideas, say in jest, id. Fam. 7, 11, 13: nemo illic vitia ridet, Tac. G. 19; cf.: perjuria amantum (Juppiter), Tib. 3, 6, 49; Ov. A. A. 1, 633; for which: perjuros amantes, Prop. 2, 16 (3, 8), 47.—Poet., with obj.-clause: Amphitryoniaden perdere Sidonios umeris amictus, Stat. Th. 10, 648. — Pass.: haec enim ridentur vel sola vel maxime, quae notant et designant turpitudinem aliquam non turpiter, etc., Cic. de Or. 2, 58, 236 sq.: tum enim non sal, sed natura ridetur, id. ib. 2, 69, 279; 2, 70, 281: ridetur ab omni Conventu, Hor. S. 1, 7, 22: ridear, Ov. P. 4, 12, 16: neque acute tantum ac venuste, sed stulte, iracunde, timide dicta aut facta ridentur, Quint. 6, 3, 7: quae in mimis rideri solent, id. 6, 3, 29.—
- B In partic.
- 1 To smile upon one: quasi muti silent Neque me rident, Plaut. Capt. 3, 1, 21 (481); cf.: cui non risere parentes, Verg. E. 4, 62.—
- 2 To laugh at, ridicule a person or thing (milder than deridere, to deride): ridet nostram amentiam, Cic. Quint. 17, 55: O rem, quam homines soluti ridere non desinant, id. Dom. 39, 104: ut dederis nobis quemadmodum scripseris ad me, quem semper ridere possemus, id. Fam. 2, 9, 1; cf.: curre et quam primum haec risum veni, id. Cael. 8, 14, 4: versus Enni gravitate minores (with reprehendere), Hor. S. 1, 10, 54: risimus et merito nuper poëtam, Quint. 8, 3, 19: nostram diligentiam, id. 2, 11, 1: praesaga Verba senis (with spernere), Ov. M. 3, 514: lacrimas manus impia nostras, id. ib. 3, 657 al.—Pass.: Pyrrhi ridetur largitas a consule, Cic. Rep. 3, 28, 40: rideatur merito, qui, etc., Quint. 11, 1, 44; cf. id. 9, 3, 101; Hor. Ep. 2, 2, 106; id. A. P. 356: rideri possit eo, quod, etc., id. S. 1, 3, 30: peccet ad extremum ridendus, id. Ep. 1, 1, 9; cf. Quint. 4, 1, 62; Val. Max. 8, 8, 1.
I intr., ¶ 1 rire : Cic. Verr. 2, 3, 62 ; Fin. 5, 92, etc. ; in aliqua re Cic. de Or. 2, 242, à propos de qqch. || γέλωτα σαρδάνιον [acc. de lʼobjet intérieur] Cic. Fam. 7, 25, rire dʼun rire sardonique, rire jaune ¶ 2 rire amicalement, sourire ; [poét.] alicui, ad aliquem, à qqn : Catul. 61, 219 || [fig.] tibi rident æquora ponti Lucr. 1, 8, la nappe de la mer te sourit, cf. Hor. O. 2, 6, 13 ; ridet argento domus Hor. O. 4, 11, 6, la maison est riante de lʼargenterie ; cum tempestas ridebat Lucr. 5, 1395, dans la riante saison || [poét.] être joyeux, triomphant : Hor. O. 4, 1, 18.
II tr., ¶ 1 rire de qqch., de qqn : neque me rident Pl. Capt. 478, et je ne les fais pas rire ; joca tua risi Cic. Att. 14, 14, 1, jʼai ri de ton badinage, cf. Cic. Q. 2, 11, 1 ; Fam. 7, 11, 3 ; [avec prop. inf.] rire de ce que : Stat. Th. 10, 648 || [pass.] : si riderentur Cic. Opt. 11, si [ces prétendus Attiques] faisaient rire [différent de derideri, être moqué] ; ejus non sal ridetur Cic. de Or. 2, 279, ce ne sont pas ses plaisanteries qui font rire, cf. Cic. de Or. 2, 236 ; 2, 284 ¶ 2 se moquer de : aliquem Cic. Har. 8 ; Fam. 2, 9, 2, se rire de qqn ; rem Cic. Quinct. 55 ; Domo 104, se moquer de qqch. || [avec prop. inf.] Cic. Har. 8 || [pass.] Quint. 9, 3, 101 ; 11, 1, 44 ; Hor. P. 356.
➳ rideor dépon., Petr. 57, 3 ; 61, 4.
- 1. lachen (om: abl.; bij: in m. abl.) [dolis; usque ad lacrimas];
- 2. (poët.) glimlachen (naar), toelachen (m. dat.; ad); ➤ (abs.) vultu ridet Fortuna sereno (Ov.);
- 3. (Hor.) triomferend lachen, triomferen (om, over: abl.) [muneribus aemuli];
- 4. (poët.) (v. dingen) (a) er vrolijk uitzien, glanzen, stralen; ➤ domus ridet argento; ager ridet coloribus; ridens acanthus; (b) toelachen; ➤ mihi ille terrarum angulus ridet;
- 5. (metaf.) opensplijten, zich ontwikkelen [mariscae]; II. tr.
- 1. uitlachen, belachelijk maken [alcis versūs]; ➤ contio risit hominem; haec ego non rideo dat zeg ik niet voor de grap; Pyrrhi ridetur largitas a consule;
- 2. lachen om, uiting geven aan zijn plezier om (m. acc.) [ioca tua].
哂。笑。喜笑。譏誚。獻笑。悦人。幫。襃。茂盛。有瑞氣。— eum vel de eo 譏笑彼。— ei vel ad eum 向彼笑。— vitia 悅人犯罪。Ridet domus argento 屋中之銀發光。Ridet mihi 其中吾心。
Suggest a Translation
See an image
- to laugh: quid rides?T.: hic iudices ridere: semel in vitā: ridentem dicere verum Quid vetat, i. e. jestingly, H.: ridetur ab omni Conventu, there is laughter, H.—Prov.: quandoque potentior Largi muneribus riserit aemuli, i. e. in triumph over a lavish rival's gifts, H.: ridereγέλωτα σαρδάνιον, i. e. laugh on the wrong side of the mouth.—To laugh pleasantly, smile, look cheerful, be favorable: voltu Fortuna sereno, O.: cui non risere parentes, V.: Ille terrarum mihi praeter omnīs Angulus ridet, i. e. pleases, H.; cf. Mixtaque ridenti colocasia acantho, smiling, V.—To laugh at, laugh over: hunc, T.: Acrisium, H.: nivem atram: haec ego non rideo, quamvis tu rideas, say in jest: vitia, Ta.: periuria amantūm, O.: non sal, sed natura ridetur: Ridear, O.—To laugh at, ridicule, deride, mock: nostram amentiam: versūs Enni, make light of, H.: Ridentur mala qui componunt carmina, H.: Peccet ad extremum ridendus, H.
-
…, qui esse primos se omnium rerum volunt, Nec sunt hos consector. Hisce ego non paro me ut rideant ; Sed his ultro arrideo, et eorum ingenia admiror simul. Quicquid dicunt laudo id rursum si negant ,…
Terence, Eunuchus
-
…dea, te fugiunt venti, te nubila caeli adventumque tuum, tibi suavis daedala tellus summittit flores, tibi rident aequora ponti placatumque nitet diffuso lumine caelum. nam simul ac species patefactast verna diei et reserata viget genitabilis aura…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…accepi tuas et magni quidem ponderis. itaque ioca tua plena facetiarum de haeresi Vestoriana et de Pherionum more Puteolano risisse me satis nihil est necesse rescribere. πολιτικώτερα illa videamus. ita Brutos Cassiumque defendis quasi eos ego reprehendam ;…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…dicatur, id alias in re habere, alias in verbo facetias ; maxime autem homines delectari, si quando risus coniuncte re verboque moveatur. Sed hoc mementote, quoscumque locos attingam, unde ridicula ducantur, ex eisdem locis…
Cicero, de Oratore
-
…vultus et vocis imitatio Per tuas statuas vero cum dixit et extento bracchio paulum etiam de gestu addidit, vehementius risimus. Ex hoc genere est illa Rosciana imitatio senis tibi ego, Antipho, has sero, inquit ; seniumst…
Cicero, de Oratore
-
…eluere vult, venas sibi omnis et viscera aperit. curre, per deos atque homines et quam primum haec risum veni, legis Scantiniae iudicium apud Drusum fieri, Appium de tabulis et signis agere ; crede mihi, est…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…triumpho nos moliri aliquid, extra urbem esse cum iustissima causa. tamen dabunt operam ut eliciant sententiam meam. ridebis hoc loco fortasse. quam vellem etiam nunc in provincia morari plane opus fuit, si hoc impendebat. etsi…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…et designant turpitudinem aliquam non turpiter. Est autem, ut ad illud tertium veniam, est plane oratoris movere risum ; vel quod ipsa hilaritas benevolentiam conciliat ei, per quem excitata est ; vel quod admirantur omnes acumen uno…
Cicero, de Oratore
-
…ea, quae ab hoc Polemone Zeno cognoverat, nominibus uterentur iis, quae prima specie admirationem, re explicata risum moverent. tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas sin te auctoritas commovebat…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…dicat, tantum modo in hoc declamatorio sit opere iactatus an ad dicendum omnibus ingenuis artibus instructus accesserit. Tum ridens Scaevola non luctabor tecum, inquit Crasse, amplius ; id enim ipsum, quod contra me locutus es ,…
Cicero, de Oratore