Logeion | satietas

sătĭĕtas, ātis, f. [satis], a sufficiency, abundance (syn. saturitas).

I In gen. (very rare): neque ulla ornandi satis satietas est, Plaut. Poen. 1, 2, 6 (215).—Plur.: quercus terrenis principiorum satietatibus abundans, parumque habens umoris et aëris, Vitr. 2, 9, 8; 2, 9, 9.—
II In partic., subject., the state of being glutted or sated; a loathing, disgust, satiety (class. and very freq., esp. in the trop. sense and with Cicero; syn. fastidium).
- A Lit.: cibi satietas et fastidium, Cic. Inv. 1, 17, 25: amarum ad satietatem usque oggerit, Plaut. Cist. 1, 1, 72 (72); so, ad satietatem, Liv. 24, 38; Suet. Dom. 21; Plin. 18, 16, 43, § 148; 34, 17, 49, § 165: citra satietatem, id. 23, 6, 57, § 106: cum ea, quae leviter sensum voluptate moveant, facillime fugiant satietatem, Cic. de Or. 3, 25, 99: assidua, Plin. 8, 26, 40, § 96: nimia, id. 11, 34, 40, § 116.—Hence, *
- - 2 Concr., the superfluity, refuse of the food eaten, i. e. excrements, Sol. 2, § 33 (cf. saturitas, II. C.).—
- B Trop.: difficile dictu est, quaenam causa sit, cur ea, quae maxime sensus nostros impellunt voluptate et specie primā acerrime commovent, ab iis celerrime fastidio quodam et satietate abalienemur, Cic. de Or. 3, 25, 98; so (with fastidium) Quint. 5, 14, 30; Cic. Mur. 9, 21; (with taedium), Quint. 9, 4, 143: ab hac hominum satietate nostri discedere, Cic. Att. 2, 5, 1: mei, id. Mur. 9, 21: satietas provinciae, id. Fam. 2, 11, 1: dominationis, Sall. J. 31, 20: desiderium quietis et satietas gloriae, Curt. 6, 3, 1: ante inimicos satietas poenarum suarum cepisset quam, etc. (shortly before: poenarum ex inimicis satis est), Liv. 3, 59: satietatem amoris sumere, Ter. Phorm. 834: satietatem parere, Auct. Her. 4, 27, 38: studiorum omnium satietas vitae facit satietatem, Cic. Sen. 20, 76: vincere aurium satietatem, id. de Or. 3, 44, 174; cf.: ut varietas satietati occurreret, id. Or. 52, 174: omnibus in rebus similitudo est satietatis mater, id. Inv. 1, 41, 76; so, similitudinis, id. de Or. 2, 41, 177 (cf. 1. satio, II. B.): te deseret ille aetate et satietate, Plaut. Most. 1, 3, 39 (195): adeo usque satietatem dum capiet pater Illius quam amat, Plaut. Am. 1, 2, 10 (472): usque ad satietatem osculis frui, Petr. 131, 11. —In plur.: non debent esse amicitiarum sicut aliarum rerum satietates, Cic. Lael. 19, 67.

satietās, ātis, f. (vom Adi. *satius; vgl. 1. satio), I) die Hinlänglichkeit, Genüge, Reichlichkeit, der Überfluß, die hinlängliche Menge, neque eis ulla ornandi satis satietas est, Plaut. Poen. 215: salix tilia vitex ignis et aë is habendo satietatem, umoris temperate, parum autem terreni habere videntur, mit F. u. L. reichlich gesättigt, Vitr. 2, 9, 9: ad satietatem copiā commeatuum instructus Curt. 4, 10 (40), 15. – im Plur., quercus terrenis principiorum satietatibus abundans, reichlich gesättigt, Vitr. 2, 9, 8. – II) das Sattsein einer Sache, die Übersättigung, der Überdruß, Ekel, die Langeweile, a) abstr.: assidua, nimia, Plin.: m. subj. Genet., lectorum (der Leser), Nep.: m. obj. Genet., cibi, Cic.: nimia cibi ac vini, Rutil. Lup.: ne satietas perimat (pecora), Curt. – ad satietatem, Plaut. u. Suet. – bildl., amoris, Ter.: satietas provinciae me tenet, Cic.: satietatem capere alcis rei, überdrüssig werden, Plaut.: satietatem afferre od. habere, Cic., od. parĕre, Cornif. rhet., od. creare, Quint.: satietatem sui superare, machen, daß die Leute unser nicht überdrüssig werden, Cic.: occurrendum est satietati aurium animorumque vestrorum, Cic.: vobis minime mirum est et desiderium quietis et satietatem gloriae occurrere, daß ihr... empfindet, Curt.: nec quisquam est, quin satietate iam defessus sit, Cic. – Plur. satietates, Cic. de amic. 67. – b) konkret, der Überfluß der genossenen Speisen = die Ausleerungen, Solin. 2, 33.

satietas [CL] 1 sufficiency, abundance. in illam [vitam] ubi pascua inveniuntur aeternae ~atis Bede Tab. 452. 2 state of being full or having one's appetite (for food or drink) satisfied. b (ad ~atem) to the point of satiety; c (w. ref. to Matth. xiv 17–21); d (transf., fig., or w. ref. to spiritual nourishment). 793 ~as divitis esuries est pauperis Alcuin Ep. 16; pro uno asse ‥ v homines ‥ non solum famem pellant sed etiam ~atem expleant W. Malm. GP IV 183; p1156 quis ‥ in tanta panum habundantia non reficiatur, cum nemo regum delicatiores in mensa sua conspexerit? ‥ habent ‥ ~atem sine fastidio J. Sal. Ep. 33 p. 56; si longe citra ~atem manum non suspendas, mors in januis Gir. TH I 35. b bibebant ‥ usque ad ~atem Alcuin WillP 16. c qui paucos panes atque pisciculos in millium ~atem multiplicavit Pull. Sent. 985B. d sperabat ‥ anima mea ~atem et ecce iterum obruitur egestate Anselm (Prosl. 18) I 113; multe ‥ res ‥ desiderantur; philosophiam nullus amabit qui eam extrema ~ate non hauserit W. Malm. GR V 447; habuit ‥ successorem Tobiam, scientia litterarum, ut Beda dicit, extrema ~ate imbutum Id. GP I 72 (cf. Bede HE V 8: Tobiam ‥ eruditione multipliciter instructum). 3 state of being (physically) glutted or sated. qui pro ~ate vomitum facit, iij diebus peniteat Theod. Pen. I 1. 8. 4 condition of being surfeited or disgusted, ‘fed-upness’. cum longo senio ~ati vite satisfecisset, Ethelfridus regnum ascendit W. Malm. GR I 47; alterum coactura sit lecturorum ~as Ib. V prol.; serenitas mentium ‥ vultum glorie ‥ sine ~ate et tedio contemplantium J. Ford Serm. 28. 7; stupendum ‥ felicitatis miraculum ubi ne distendat ~as, desiderium semper extendit, ubi ne indigentia alicubi submurmuret, satietas omnia replet Ib. 38. 5.

sătĭĕtās, (10) ātis, f. (satis), ¶ 1 suffisance, quantité suffisante : Pl. Pœn. 87 ; Vitr. Arch. 2, 9, 9 ; Curt. 4, 10, 15 ¶ 2 rassasiement, satiété, dégoût, ennui : Cic. Inv. 1, 25 ; de Or. 3, 99 ; Mur. 21 ; ad satietatem Liv. 24, 38, 9, jusquʼà satiété ; mei satietas Cic. Mur. 21, sentiment de lassitude inspiré par ma personne ; aurium Cic. de Or. 3, 173, la lassitude éprouvée par les oreilles ; non debent esse amicitiarum satietates Cic. Læl. 67, on ne doit pas se fatiguer des amitiés.

satietās, ātis f (satis)

1. toereikende hoeveelheid, overvloed;
2. verzadiging [cibi]; metaf. oververzadiging, hekel, afkeer (aan, van: gen.) [lectorum; provinciae; amicitiarum; amoris]; ➤ satietatem alcis rei capere (Plaut.) genoeg hebben van iets.

satietas , atis. f.
飽飫。饜。

Suggest a Translation
See an image

, Cibi sumtio, cœna. Vita S. Berth. tom. 6. Jul. pag. 485. col. 1 : Post Satietatem oblitum se signare, etc.

, Quantum cibi per unum diem sufficit. Addit. 3. ad Capitul. cap. 88 : Multi sunt qui perjurare pro nihilo ducunt, in tantum ut pro unius diei Satietate aut pro quolibet parvo pretio ad juramentum conduci possint.

satietās ātis, f

satis, a sufficiency, abundance, adequacy(old or late): ad satietatem copiā commeatuum instructus, Cu.—A being sated, fullness, satiety, loathing, weariness, disgust: cibi: incautos ad satietatem trucidabitis, L.: non metu aliquo adfecti, sed satietate exierunt: provinciae: dominationis, S.: gloriae, Cu.: ante inimicos satietas poenarum suarum cepisset, quam, etc., L.: rerum omnium . . . vitae: omnibus in rebus similitudo est satietatis mater: amicitiarum satietates.

Menu

Word wheel

satietas

Saved

Recent