Logeion | facinus

magnum et memorabile facinus
a great and memorable deed facinus est vincire civem Romanum, scelus verberare
it is a crime to arrest a Roman citizen, an atrocity to beat one

făcĭnus, ŏris, n. [facio], a deed, act, action (class., most freq. in the special signif.).

I In gen. (syn.: factum, res gestae): Atridae duo fratres cluent fecisse facinus maximum, Cum Priami patriam Pergamum ... subegerunt, Plaut. Bacch. 4, 9, 1 (925); 4, 4, 2 (641); id. Trin. 1, 1, 2 (24): tuum nefarium facinus pejore facinore operire, Cato ap. Gell. 13, 24, 12: nefario facinore admisso, Caes. B. G. 7, 38, 8: magnum et memorabile, Ter. Heaut. 314: praeclarissimum, Auct. Her. 4, 55, 68: hic pulcherrimum facinus adivi, Ter. Phorm. 870: pulcherrimum, Cic. Rab. Perd. 6, 19: rectissimum, Anton. ap. Cic. Phil. 13, 17 fin.: quantum, Poët. ap. Cic. Fam. 2, 9, 2: rarum, Tac. A. 3, 21: suasit amor facinus, Ov. M. 8, 90 al.—In plur.: inaudita et singularia facinora sceleris, audaciae, perfidiae, etc., Cic. Verr. 2, 5, 72, § 189: mirabilia facinora, id. Phil. 2, 42, 109: ingenii egregia facinora, Sall. J. 2, 2. —
- B Transf. in Plautus for thing: nimis mirum est facinus, quomodo haec hinc potuerit transire! Plaut. Mil. 2, 4, 24 (377): quod facinus video? etc., id. Rud. 1, 2, 73 (161).—
II In partic., a bad deed, misdeed, outrage, villainy, crime (syn.: culpa, peccatum, delictum, flagitium, scelus, crimen, etc.): facinus est vincire civem Romanum, scelus verberare, prope parricidium necare: quid dicam in crucem tollere? Cic. Verr. 2, 5, 66, § 170; cf.: scelus et facinus, id. Mil. 16, 43: ad vim, facinus caedemque delecti, id. Agr. 2, 28, 77: nec in facinore, nec in libidine, id. Mil. 27, 73: nihil facinoris, nihil flagitii praetermittere, Liv. 39, 13, 10: ne facinus facere, Cic. Fin. 2, 29, 95: jacere humi ad facinus obeundum, id. Cat. 1, 10, 26: committere, id. Fam. 3, 10, 2; Caes. B. C. 3, 60, 4: in se admittere, id. B. G. 3, 9, 3; cf. id. ib. 6, 13, 5: patrare, Sall. C. 18, 8: ad omne facinus impellere aliquem, Cic. Fragm. ap. Non. 424, 31 (Rep. 6, 1 ed. Mos.): crimen facinusque libidinis, Juv. 6, 294: transi gymnasia atque audi facinus majoris abollae, i. e. of a teacher, id. 3, 115 al.—Esp. in exclamations: O facinus indignum, Plaut. Men. 5, 7, 15 (1004); Ter. Ad. 173: O indignum facinus, id. Eun. 70; cf. Quint. 5, 12, 12; Cic. Att. 2, 13 init.—In plur.: furiae vindices facinorum et sceleris, Cic. N. D. 3, 18, 66: homo flagitiis atque facinoribus coopertus, Sall. C. 23, 1: talia facinora impune suscepisse, id. J. 31, 9.—
- B Transf., concr. (poet.), an instrument of villainy, said of the poisoned cup: facinusque excussit ab ore, Ov. M. 7, 423.

facinus, oris, n. (facio), I) jede (gute od. böse) Handlung, Tat, 1) im allg.: pulcherrimum, Ter. u. Cic.: praeclarum, Sall., praeclarissimum, Nep.: egregium atque mirabile facinus duorum Carthaginiensium, Sall.: ultrix facinorum impiorum bonorumque praemiatrix, Amm.: numquam quicquam facinus (Streich) feci peius neque scelestius, Plaut. – u. oft der Ausruf o facinus indignum! od. o indignum facinus! u. bl. facinus indignum! welche Schändlichkeit! schändlich! empörend! s. Plaut. Men. 1004. Ter. adelph. 173; eun. 70. Quint. 5, 12, 12: bl. fac. ind., Cic. ad Att. 2, 13, 1. – 2) prägn., eine böse (ruchlose) Tat, Missetat, Untat, Übeltat (hingegen scelus = Schandtat), facinoris suspicio, Cic.: Romae Numantiaeque facinora, zu R. u. N. verübte, Sall.: facinus est, vinciri civem Romanum; scelus, verberari, Cic.: facinus facere, obire, committere, Cic., od. in se admittere, Caes., od. patrare, Sall. – meton., a) die Missetat (der Mord) für das, womit sie verübt wird, facinus excussit ab ore, den Giftbecher, Ov. met. 7, 423. – b) der Missetäter, senile illud facinus (böse Stück), Apul. met. 4, 12: omnium flagitiorum atque facinorum circum se tamquam stipatorum catervae, Scharen von Schandbuben u. Bösewichtern, Sall. Cat. 14, 1. – II) übtr.: a) konkr., ein Stück Arbeit, facinus luculentum, ein Prachtstück, Plaut. Men. 141. – b) abstr., ein Stück Arbeit, Geschäft, ein Handel, ein Streich, ein Umstand, eine Sache (s. Lorenz Plaut. mil. 376), quod facinus (Schauspiel) video? Plaut.: non ego istuc mihi facinus conducibile esse arbitror, Plaut.: amicum castigare ob meritam noxiam immoenest facinus (ist ein undankbares G. od. Stück Arbeit), Plaut.: humanum facinus factumst, so geht es mit den Menschen, Plaut. – ➳ Genet. spätlat. auch facineris, nach Vel. Long. (VII) 73, 1 u. oft auch durch die Abschreiber in Handschriften des Cicero u. Livius.

1 facinus [CL] , act of wrong-doing, crime, sin. veniam ‥ ~oris mei [v. l. ~oribus meis] imploret Theod. Pen. pref.; ne forte aut eisdem quae in illis reprehendimus aut aliis quibuslibet simus ~oribus inretiti Bede Hom. I 25. 108; ob detergendam rubiginem nostrorum ~orum Abbo Edm. 11; averte, quesumus, Domine, iram tuam ‥ et ~ora nostra ‥ expelle Rit. Durh. 42; turpium contra naturam ~orum consciam Gir. TH II 9; si ‥ tanti commissi ~oris maculam posset abolere ‥ V. II Off. 25; o scelus execrabile, o ~us inhumanum! Mir. Hen. VI I 8 p. 28.

2 †facinus , f. l. 1197 nos ‥, quantum potest rex, excommunicamus et concedimus quod incurrat indignationem ‥ Dei, quicumque contra hoc †facinus [MS gl.: vel actum; v. l. factum] venerit (Lit. Regis) Diceto YH 156.

făcĭnus, (7) ŏris, n. (facio), ¶ 1 action, acte, fait [en gén.] : Pl. Bacch. 925 ; nefarium Cæs. G. 7, 38, 8 ; pulcherrimum Cic. Rab. perd. 19, acte criminel, admirable, cf. Phil. 2, 109 ; facinora sceleris, audaciæ, perfidiæ, Cic. Verr. 2, 5, 189, actes de scélératesse, dʼaudace, de perfidie || [d. Pl. = chose] : mirum est facinus... Pl. Mil. 377, cʼest une chose étonnante ¶ 2 [surtout en mauv. part] forfait, crime, attentat : Cic. Verr. 2, 5, 170 ; Mil. 43 ; 73 || facinus facere Cic. Fin. 2, 95 ; obire Cic. Cat. 1, 26 ; committere Cic. Cæl. 56 ; Fam. 3, 10, 2 ; admittere Cæs. G. 6, 13, 5 ; patrare Sall. C. 18, 8, commettre un crime || [poét.] = instrument du crime : Ov. M. 7, 423, coupe empoisonnée.

facinus, oris n (facio)

1. daad, handeling [nefarium; egregium; praeclarum];
2. schanddaad, misdaad; ➤ facinus facere, committere, obire; facinoris suspicio;
3. (meton.) (a) crimineel, misdadiger, booswicht; (b) (poët.) werktuig v.d. misdaad; ➤ facinus excussit ab ore de gifbeker;
4. (kom.) ding, zaak; ➤ quod facinus video?

facinus , oris. n.
驚人事。罪。

Suggest a Translation
See an image

facinus oris, n

2 FAC-, a deed, act, action, achievement: magnum, T.: pulcherrimum, T.: nefarium, Cs.: forte, O.: mirabilia facinora: ingeni egregia facinora, S.—A bad deed, misdeed, outrage, villainy, crime: audax, T.: facinus est vincire civem: facinoris tanti conscii, S.: ad vim, facinus caedemque delecti: nihil facinoris praetermittere, L.: ne facinus facias: committere: in se admittere, Cs.: facinoribus copertus, S.: incendia aliaque facinora belli, S.: lenius, H.: libidinis, Iu.: maioris abollae, i. e. of a teacher, Iu.: facinus excussit ab ore, i. e. the poisoned cup, O.—Plur, criminals, abandoned men: omnium facinorum circum se stipatorum catervae, S.

facinus

Saved

Recent