segrego
segrego, to separate from the flock
- I To set apart or separate from the flock (very rare): oves segregatas (a capellis), Phaedr. 3, 15, 3: mater Segregat egregiam subolem, Nemes. Cyn. 156 sq.; cf.: Sicut pastor segregat oves ab haedis, Vulg. Matt. 25, 32.—
- II In gen. (cf. congrego, II.), to set apart, lay aside, put away; to separate, remove, segregate.
- A Lit., Lucr. 1, 452: exclusit illum a re publicā, distraxit, segregavit scelus ipsius, Cic. Phil. 5, 11, 29: aliquem ab se, Plaut. Capt. 3, 1, 10 (470): non modo non segregandum a numero civium verum etiam adsciscendum, Cic. Arch. 2, 4: aliquem ab aliquo, Plaut. Mil. 4, 6, 17 (1232): ne abs te hanc segreges neu deseras, Ter. And. 291: vulgus ab se, id. Heaut. 386; id. Hec. 480; 752; 789; 796; cf.: se ab aliquo, Quint. 1, 2, 20; Plin. 34, 2, 3, § 6; Stat. Th. 12, 184: aliquem e senatu, Plaut. Most. 5, 1, 9 (1049): captivis productis segregatisque, separated (the allies and the Romans), Liv. 22, 58.—
- B Trop., to separate, remove away from; to divide, etc. (syn.: sepono, sejungo, removeo): spes, opes auxiliaque ab aliquo, Plaut. Capt. 3, 3, 2 (517): ista feritas a communi tamquam humanitatis corpore segreganda est, Cic. Off. 3, 6, 32; cf.: haec (eloquendi vis) nos a vitā immani et ferā segregavit, Cic. N. D. 2, 59, 148: suspicionem et culpam ab se, Plaut. Trin. 1, 2, 42 (80); id. As. 4, 1, 29 (774): virtutem a summo bono, Cic. Fin. 3, 9, 30: civitatis causam a Polyarato, Liv. 45, 22; cf.: publicam causam a privatorum culpā, id. 45, 23: iambum et trochaeum frequentem segregat ab oratore Aristoteles, Cic. de Or. 3, 47, 182: (beata vita) a comitatu pulcherrimo segregata, id. Tusc. 5, 28, 80: cives ore obscena dicta segregent, Att. ap. Non. 357, 16, and 206, 2: sermonem, i. e. to be silent, Plaut. Mil. 3, 1, 61 (656); id. Poen. 1, 2, 136 (345); cf.: ore obscena segregent, Att. ap. Non. 357, 13 (Trag. Rel. v. 511 Rib.): ut segregaret pugnam eorum (Curiatiorum), divide, separate, Liv. 1, 25: a peccatoribus, Vulg. Heb. 7, 26; to set apart for a special work, id. Rom. 1, 1; cf. id. Act. 13, 2.—Part.: sēgrĕgātus, a, um; comp. segregatior, more isolated, Rufin. Orig. Prin. 1, 1, 7.
➳ tmèse seque gregari Lucr. 1, 452.
- 1. (Phaedr.) van de kudde afzonderen [oves];
- 2. (metaf.) afzonderen, afscheiden, verwijderen, uitsluiten [alqm e senatu; virtutem a summo bono; sermonem afbreken];
- 3. (Liv.) in groepen verdelen.
- grex, to separate from the flock: oves segregatae, Ph.—To set apart, lay aside, put away, separate, sever, part, remove, segregate: Segreganda mater a me est, T.: volgus quae ab se segregant, i. e. hold aloof from, T.: illum a re p. segregavit scelus ipsius: captivis productis segregatisque, divided, L.—Fig., to separate, remove, divide: haec (eloquendi vis) nos a vitā inmani segregavit: publicam causam a privatorum culpā, L.: pugnam eorum, i. e. fight them separately, L.
-
…, ut rebus tamen omnibus virtutem anteponant ; quid censes eos esse facturos, qui omnino virtutem a bonorum fine segregaverunt, Epicurum, Hieronymum, illos etiam, si qui Carneadeum finem tueri volunt iam aut Callipho aut Diodorus quo…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…conprimimus hac cupiditates iracundiasque restinguimus, haec nos iuris legum urbium societate devinxit, haec a vita inmani et fera segregavit. Ad usum autem orationis incredibile est, nisi diligenter attenderis, quanta opera machinata natura sit. primum enim…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…copiae, de quibus nemo fere praeciperet, et quod nos laudationibus non ita multum uti soleremus, totum hunc segregabam locum ; ipsi enim Graeci magis legendi et delectationis aut hominis alicuius ornandi quam utilitatis huius forensis causa laudationes scriptitaverunt…
Cicero, de Oratore
-
…vos aequo animo aspicere poterit aut vos illum sine dolore summo videbitis exclusit illum a re publica, distraxit, segregavit non solum scelus ipsius sed etiam, ut mihi videtur, fortuna quaedam rei publicae. qui si legatis paruerit…
Cicero, Philippicae
-
…vero deus ipse, qui intellegitur a nobis, alio modo intellegi potest nisi mens soluta quaedam et libera, segregata ab omni concretione mortali, omnia sentiens et movens ipsaque praedita motu sempiterno. hoc e genere atque eadem e…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…. quod si mihi a vobis tribui concedique sentiam, perficiam profecto ut hunc A. Licinium non modo non segregandum, cum sit civis, a numero civium verum etiam, si non esset, putetis asciscendum fuisse. nam…
Cicero, pro Archia
-
…; sed hic naturae modus est, artis alius. Nam cum sint numeri plures, iambum et trochaeum frequentem segregat ab oratore Aristoteles, Catule, vester, qui natura tamen incurrunt ipsi in orationem sermonemque nostrum ; sed sunt…
Cicero, de Oratore
-
…ut ante dixi, limenque carceris. quid enim ea foedius, quid deformius sola relicta, a comitatu pulcherrimo segregata quod tamen fieri nullo pacto potest ; nec enim virtutes sine beata vita cohaerere possunt nec illa sine virtutibus .…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…sqq. sqq. sqq. sqq. sq. . quid sentiat de voluptate sq. virtutem abonorum fine segregavit sq. Homerus. ab eo nonnulla transtulit Ennius cantus Sirenum Od. κύριαι δόξαι sqq. honestum sqq .…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…metus omnis a vi atque ira deorum pulsus esset ; intellegitur enim a beata inmortalique natura et iram et gratiam segregari ; quibus remotis nullos a superis inpendere metus. sed ad hanc confirmandam opinionem anquirit animus et formam et vitam…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum