sententiosus
sententiosus, full of meaning, pithy, sententious
sententĭōsus, a, um, adj. [sententia, II. B. 2.],
- full of meaning, pithy, sententious (rare but Ciceron.): sententiosum et argutum genus dictionis, Cic. Brut. 95, 325.— Adv.: sententĭōsē.
- A Full of meaning, suggestively: sententiose (dicere) sine verborum et ordine et modo (opp. composite) et apte sine sententiis, Cic. Or. 71, 236: oratione habitā graviter et sententiose, id. Inv. 1, 55, 106.—
- B Sententiously: saepe sententiose ridicula dicuntur, Cic. de Or. 2, 71, 286.
sententiōsus, a, um (sententia), voller (bes. witziger) Gedanken, gedankenreich, genus dictionis, Cic. Brut. 325.
~us, sententiis plenus
~us, integre judicans
racio autem finalis et ~a quam dat Lincolniensis de cessacione legalium stat in isto
sententĭōsus, a, um (sententia), riche dʼidées, de pensées : Cic. Br. 325.
sententiōsus
adj.
- sententia, full of meaning, pithy, sententious: genus dictionis.