solistimum
sōlistĭmum, v. sollistimus.
solistimum (solistumum, sollistimum) tripudium, in der Augurenspr. = günstiges Wahrzeichen, wenn die Weissagehühner so gierig fraßen, daß ihnen die Speise aus dem Schnabel auf die Erde fiel, solistim. tr., Cic. de div. 1, 28 u. 2, 72. Liv. 10, 40, 4: solistum. tr., Cic. de div. 2, 20: sollistim. tr., Fest. 298 (b), 26.
sōlistĭmum (sōlistŭmum) ou sollistĭmum tripŭdĭum, ĭī (sollus, entier, intact, cf. salvus), n. , augure favorable [tiré de ce que les oiseaux sacrés laissaient tomber des grains à terre, en mangeant] : Cic. Div. 1, 28 ; 2, 72 ; Liv. 10, 40.