stimulator
stĭmŭlātor, ōris, m. [stimulo],
- a pricker-on, instigator, stimulator, Claud. ap. Ruf. 2, 501; Mamert. Grat. Act. ad Iul. 5 (in Cic. Dom. 5, 11, Orell. and B. and K. read instimulator); Vulg. Jer. 46, 20.
stimulātor, ōris, m. (stimulo), der Reizer, Claud. in Rufin. 2, 501. Claud. Mam. grat. act. 5, 2.
boves ad aratra ‥ jungunt ‥ quaternos frequentius, ~ore preambulo sed retrogrado
in quietancia ij ~orum per annum, xvj s.
in virgis ~orum emptis, viij d.
ecce faces tanti stimulatoresque pericli / obriguere metu, commentanturque maligna
~or ab aquilone venit illi [cf. ], sed stimulus iste ad preces sponsam instigat. hoc stimulo castigata, ad supplicationes se confertCant. iv 16
~or et inquietator dolor fugit, et aeger requievit
stĭmŭlātŏr, ōris, m. (stimulo), celui qui excite, instigateur : Claud. Ruf. 2, 501.