stinguo
stinguo, to put out, extinguish
stinguo, ĕre, v. a. [cf. stig; Gr. στίζω; cf. also Germ. ersticken],
- to quench, extinguish (poet. and very rare, for the usu. extinguo): ut cernere possis Evanescere paulatim stinguique colorem, Lucr. 2, 828: ignes stingui, id. 1, 666; so, stinguuntur radii (solis), Cic. poët. Fragm. ap. Prisc. p. 882: stinguens praeclara insignia caeli, id. ib.: ardorem membris, Lucr. 4, 1098.
1. *stinguo, ere (Stamm stig-), stechen, ungebr. Stammwort, wov. distinguo, instinguo, interstinguo (interstinctus) u. das abgeleitete stimulus.
2. stinguo, ere, auslöschen, u. Passiv stinguī, ausgelöscht werden, verlöschen, Lucr. 4, 1090 (1098). Cic. Arat. fr. II. p. 519 ed. Orell.: im Passiv, Lucr. 1, 666. Cic. Phaen. fr. I, 555 ed. Orell.
stinguō, (14) ĕre, tr., éteindre : Lucr. 1, 666 ; 2, 828 ; 4, 1098 ; Cic. d. Prisc. Gramm. p. 882.
- 1. vuur, licht doven; pass. uitgaan;
- 2. (metaf.) vernietigen.
stinguō —, —, ere
- STIG-, to put out, extinguish: Stinguuntur radii.—Fig.: vetustas stinguens insignia caeli, dimming.